عضو هیات علمی گروه روانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی شیراز با بیان اینکه در شرایط بحران که افراد در برابر انواع فشارهای روانی_اجتماعی قرار می گیرند، توجه به سلامت روان کودکان و نوجوانان از اهمیت ویژه ای برخوردار است، بیان واقعیت ها به زبان ساده و متناسب با سطح تکامل کودکان را از جمله راهکارهای حمایتی در این زمینه برشمرد.

شرایط جنگ و بحران معمولاً با افزایش اضطراب و نگرانی در جامعه همراه است، اما این وضعیت برای بیماران مبتلا به اختلالات اعصاب و روان می‌تواند پیامدهای جدی‌تری داشته باشد.

برخی افراد بنا به دلایلی همچون تجربه بد قبلی دچار ترس و اضطراب از رانندگی می‌شوند؛ اما راهکارهایی برای رفع این استرس وجود دارد.

این روزها که اخبار جنگ، ذهن را بمباران می‌کند مسأله بسیاری از ما حفظ آرامش و کنترل زندگی مان است. دیل کارنگی، نویسنده شهیر در کتاب «آیین زندگی» هفتاد سال پیش راه حلی ارائه کرد. راهکارهایی بر اساس تجربیات واقعی هزاران انسان در زمان جنگ و دستورالعملی برای تاب‌آوری در بحران‌ها.

تلفیق علم و معنویت، به ایجاد تعادل در زندگی دانشجویی کمک می‌کند.

با توجه تجاوزات پی در پی جبهه آمریکایی_اسرائیلی به میهن اسلامی، واحد بهداشت روانی اجتماعی و اعتیاد معاونت بهداشتی علوم پزشکی لارستان، در یادداشتی با عنوان "کمک های اولیه روان‌شناختی" پاره ای از این موارد را بر شمرد.

به‌جای تماشای تلویزیون، روزی یک ساعت ورزش کنید تا از خطر افسردگی در دوران میانسالی بکاهید.

شرایط جنگی تهدیدی برای سلامت روان کودکان است. به گفته کارشناسان، فعالیت‌هایی مانند داستان‌گویی، بازی‌های فکری، نقاشی و حرکات بدنی می‌تواند اضطراب و ترس کودکان را کاهش دهد و حس امنیت و عادی بودن را در آن‌ها تقویت کند.

اداره مشاوره مبتنی بر سبک زندگی ایرانی اسلامی دانشکده علوم پزشکی لارستان با توجه به شرایط جنگی روزهای اخیر، در یادداشتی به برخی تکنیک‌های موثر مدیریت استرس و تنش در شرایط بحرانی پرداخته است.

در ادبیات عامیانه، وقتی از «تاب‌آوری» حرف می‌زنیم، ذهن‌مان می‌رود سمت آدم‌های سنگی که هیچ‌چیز تکان‌شان نمی‌دهد اما در روان‌شناسی، تاب‌آوری یعنی تواناییِ «برگشتن به فرم اولیه» بعد از یک فشار شدید؛ درست مثل یک فنر یا چوب بامبو. در ایام جنگ و تنش‌های خبری، قرار نیست بی‌خیال باشیم بلکه قرار است یاد بگیریم چطور زیر بار این فشار، نشکنیم.

نحوه ارتباط خانوادگی در زمان قطعی شبکه و بی‌خبری را در اینفوگرافیک زیر بخوانید

بسیاری از ما این روزها به ناچار به خانه پدری، مادری، یا فامیل پناه آورده‌ایم. کنار هم هستیم و این خوب است. اما زندگی چند خانواده زیر یک سقف، حتی با نزدیک‌ترین آدم‌ها، می‌تواند سخت و تنش‌زا باشد.

شب بمباران، در پناهگاه یا خانه، وقتی موشک‌ها فرود می‌آیند و همه چیز در هاله‌ای از ابهام فرو می‌رود، یک پرسش ناگهان از اعماق وجود سر برمی‌آورد: «من که هستم؟». در شرایط عادی، هویت ما با نقش‌های اجتماعی‌مان گره خورده است: مدیر، مهندس، مادر، دانشجو. اما در دل بحران، وقتی این نقش‌ها موقتاً به حالت تعلیق درمی‌آیند، چه چیزی از «من» باقی می‌ماند؟

در شرایط بحران و حوادث ناگهانی، برخی افراد ممکن است دچار شوک روانی شوند؛ حالتی که در آن بدن و ذهن توانایی پردازش لحظه را از دست می‌دهد. آگاهی از نشانه‌های این وضعیت و دانستن نحوه کمک‌رسانی اولیه می‌تواند در کاهش آسیب‌های جسمی و روانی نقش مهمی داشته باشد.

در شرایط جنگ و بحران، تجربه ترس، اضطراب و ناراحتی واکنشی طبیعی به فشارهای شدید محیطی است و بسیاری از افراد چنین احساساتی را تجربه می‌کنند. با این حال اگر این احساسات آن قدر شدید یا طولانی باشند که بر خواب، تمرکز، روابط یا توانایی انجام کارهای روزمره تاثیر بگذارند، ممکن است نشانه‌ای باشد از این که به حمایت حرفه‌ای نیاز دارید.