چطور ممکن است یک دیدار، مسیر زندگی انسان را برای همیشه تغییر دهد؟ مولانا جلال‌الدین محمد بلخی، عالمی شناخته‌شده بود که زندگی‌اش با تدریس و دانش دینی می‌گذشت؛ اما آشنایی با شمس تبریزی، دریچه تازه‌ای به روی او گشود. عبدالحسین زرین‌کوب در کتاب «پله‌پله تا ملاقات خدا» ما را با فرازونشیب‌های زندگی مولانا همراه می‌کند؛ از روزهای کودکی و سال‌های تحصیل تا دیدار شمس، تجربه عشق، شعر و دگرگونی‌های عمیق روحی. این کتاب فقط روایت زندگی یک شاعر بزرگ نیست؛ دعوتی است برای شناخت انسانی که جست‌وجوی حقیقت را به سفری همیشگی تبدیل کرد.

چرا بعضی آدم‌ها هرقدر هم به خواسته‌هایشان نزدیک می‌شوند، باز احساس خوشبختی نمی‌کنند؟ آیا مشکل از زندگی‌ای است که دارند یا از تصویری که از زندگی ایده‌آل در ذهنشان ساخته‌اند؟ رمان «مادام بوواری» اثر گوستاو فلوبر، داستان زنی است که دلش عشقی آتشین، زندگی‌ای پرزرق‌وبرق و روزهایی متفاوت می‌خواهد. اما واقعیت با رؤیاهای او فاصله زیادی دارد. اِما بوواری برای فرار از روزمرگی، بارها به دنبال هیجان و لذت می‌رود؛ بی‌آنکه به‌درستی بداند چه می‌خواهد و انتخاب‌هایش چه بهایی خواهند داشت. داستان او روایتی از آرزوهای برآورده‌نشده، تصمیم‌های عجولانه و مسیری است که به پایانی تلخ می‌رسد.

ریزش مو و کاهش تراکم موها از مشکلاتی است که می‌تواند ظاهر چهره را تغییر دهد و بسیاری از افراد را به فکر درمان‌های ماندگار بیندازد. در میان روش‌های مختلف ترمیم مو، کاشت مو یکی از گزینه‌های شناخته‌شده برای افرادی است که به دلیل ریزش موی ارثی یا برخی شرایط دیگر، بخش قابل‌توجهی از موهای خود را از دست داده‌اند. با این حال، انتخاب بهترین روش کاشت مو به عوامل متعددی بستگی دارد و نمی‌توان یک تکنیک را برای همه افراد مناسب دانست.

آیا انسان می‌تواند از گذشته‌اش فاصله بگیرد و زندگی تازه‌ای بسازد؟ ویکتور هوگو در رمان ماندگار «بینوایان» به سراغ این پرسش می‌رود و داستان آدم‌هایی را روایت می‌کند که زیر فشار فقر، تبعیض و بی‌عدالتی، برای زنده ماندن و یافتن معنایی تازه در زندگی تلاش می‌کنند. در مرکز این داستان، ژان والژان قرار دارد؛ مردی که سال‌ها به خاطر یک اشتباه مجازات می‌شود، اما با تجربه بخشش، مسیر متفاوتی را انتخاب می‌کند. بینوایان فقط داستان رستگاری یک انسان نیست؛ تصویری از جامعه‌ای است که گاهی به جای کمک به نیازمندان، آن‌ها را بیشتر به حاشیه می‌راند.

آیا انسان بدون ایمان به خدا می‌تواند به اخلاق پایبند بماند؟ وقتی با رنج انسان‌های بی‌گناه روبه‌رو می‌شویم، چطور می‌توانیم به عدالت جهان باور داشته باشیم؟ و آیا کسی که مرتکب جنایت نشده، لزوماً از نظر اخلاقی بی‌تقصیر است؟ فئودور داستایفسکی در رمان «برادران کارامازوف» به سراغ همین پرسش‌های دشوار می‌رود. او داستان خانواده‌ای پرآشوب را روایت می‌کند که اختلاف‌های اعضای آن به بحرانی بزرگ می‌انجامد. در این میان، سه برادر با شخصیت‌ها و باورهای متفاوت، هرکدام راهی جداگانه برای روبه‌روشدن با حقیقت، رنج و مسئولیت انتخاب می‌کنند.

چرا مردی که مادرش را از دست داده، به‌جای گریه کردن به زندگی عادی‌اش برمی‌گردد؟ و چطور همین رفتار، در کنار قتلی که مرتکب می‌شود، او را به متهمی تبدیل می‌کند که جامعه نمی‌تواند درکش کند؟ آلبر کامو در رمان «بیگانه» داستان مردی به نام مورسو را روایت می‌کند که نگاه متفاوتش به زندگی، مرگ و احساسات، او را در برابر جامعه قرار می‌دهد. این رمان کوتاه، فراتر از داستان یک قتل، پرسشی عمیق درباره معنای زندگی و رابطه انسان با جهانی بی‌تفاوت مطرح می‌کند.

اگر هیچ‌کس از ابتدا برای زندگی ما نقشه‌ای نکشیده باشد، پس چه چیزی تعیین می‌کند که به چه انسانی تبدیل شویم؟ ژان پل سارتر، فیلسوف و نویسنده فرانسوی، در کتاب «اگزیستانسیالیسم و اصالت بشر» به این پرسش می‌پردازد و نشان می‌دهد که هویت ما چیزی ازپیش‌تعیین‌شده نیست. از نگاه او، انسان با انتخاب‌ها و رفتارهایش خودش را می‌سازد. این آزادی، در کنار فرصت‌هایی که فراهم می‌کند، مسئولیتی جدی نیز به همراه دارد: مسئولیت تصمیم‌گرفتن و پذیرفتن پیامدهای آن.

آیا هدفی مثل آزادی و عدالت می‌تواند هر وسیله‌ای را توجیه کند؟ ژان پل سارتر در نمایشنامه‌ی «دست‌های آلوده» سراغ همین پرسش دشوار می‌رود. او داستان آدم‌هایی را روایت می‌کند که می‌خواهند جهان را تغییر دهند، اما در مسیر مبارزه‌ی سیاسی با انتخاب‌هایی روبه‌رو می‌شوند که باورهای اخلاقی‌شان را به چالش می‌کشد. این نمایشنامه نشان می‌دهد گاهی دشوارترین بخش پایبندی به آرمان‌ها، نه دفاع از آن‌ها، بلکه تصمیم‌گرفتن درباره‌ی بهایی است که حاضریم برایشان بپردازیم.

چرا بعضی آدم‌ها با وجود شکست‌های پی‌درپی، باز هم به همان چیزی برمی‌گردند که زندگی‌شان را به خطر می‌اندازد؟ شاید چون هنوز به یک برد بزرگ امید دارند؛ اتفاقی که قرار است همه‌چیز را تغییر دهد. داستایفسکی در رمان «قمارباز» سراغ همین امید وسوسه‌انگیز می‌رود و داستان مردی را روایت می‌کند که میان عشق، پول و میل به تغییر سرنوشتش گرفتار شده است.

دبیر شورای عالی انقلاب فرهنگی، در پیامی به مناسبت میلاد حضرت زینب کبری (س) و روز پرستار، ضمن تبریک این مناسبت و قدردانی از تلاش‌های علمی، حرفه‌ای و انسانی پرستاران، بر ضرورت توجه به معیشت، امنیت شغلی، ارتقای جایگاه اجتماعی و تقویت پیوند دانش، اخلاق و معنویت در حرفه پرستاری تأکید کرد.

دبیر شورای عالی انقلاب فرهنگی با تأکید بر ضرورت تقویت نقش خیرین در حکمرانی مدرسه‌سازی، گفت: تحقق عدالت آموزشی و توسعه زیرساخت‌های تعلیم و تربیت نیازمند بهره‌گیری از ظرفیت‌های مردمی، رفع موانع اداری و فراهم‌سازی بستر مشارکت مؤثر خیرین در تصمیم‌گیری و اجرای طرح‌های مدرسه‌سازی است.

دبیر ستاد تعلیم و تربیت شورای عالی انقلاب فرهنگی از بررسی دستورالعمل جذب دانشجویان مستعد دانشگاه‌های برتر به حرفه معلمی خبر داد و گفت: بر اساس این دستورالعمل، دانشجویان واجد شرایط با معدل حداقل ۱۶ می‌توانند بدون شرکت در آزمون استخدامی و پس از احراز شایستگی‌های معلمی، از مسیر دانشگاه فرهنگیان جذب آموزش‌وپرورش شوند.

دبیر ستاد تعلیم و تربیت شورای عالی انقلاب فرهنگی از تدوین بسته 27 ماده‌ای تقویت مدارس دولتی عادی خبر داد.

تصور کنید در جهانی زندگی می‌کنید که مدام زیر نظر هستید، خبرهای گذشته هر لحظه ممکن است تغییر کنند و حتی فکر کردن برخلاف نظر حکومت، جرم باشد. در چنین شرایطی، چطور می‌توان فهمید چه چیزی حقیقت دارد؟ جورج اورول در رمان «۱۹۸۴» جامعه‌ای را به تصویر می‌کشد که در آن قدرت فقط به کنترل رفتار مردم قانع نیست؛ می‌خواهد ذهن و باورهای آن‌ها را هم در اختیار بگیرد. این رمان با گذشت دهه‌ها، همچنان پرسشی مهم پیش روی ما می‌گذارد: اگر نتوانیم به واقعیت اعتماد کنیم، آزادی چه معنایی خواهد داشت؟

تا به حال پیش آمده است که یک روز معمولی، بدون اتفاق خاصی، ناگهان احساس کنید چیزی در نگاهتان به دنیا تغییر کرده است؟ خیابان‌ها همان خیابان‌های همیشگی باشند، آدم‌ها کارهای روزمره‌شان را انجام دهند، اما همه‌چیز برای شما غریب و ناآشنا به نظر برسد؟ آنتوان روکانتن، شخصیت اصلی رمان «تهوع» نوشته‌ی ژان پل سارتر، چنین تجربه‌ای را از سر می‌گذراند. او ابتدا نمی‌داند چه اتفاقی برایش افتاده، اما به‌تدریج درمی‌یابد که مسئله فقط حال بد خودش نیست؛ انگار نگاهش به تمام جهان تغییر کرده است.