دبیر ستاد تعلیم و تربیت شورای عالی انقلاب فرهنگی با اشاره به گذشت ۱۵ سال از تصویب سند تحول بنیادین و مغفول ماندن «نظام پژوهشی» در این سند، آماری از ظرفیت پژوهشی وزارت آموزش و پرورش ارائه داد و گفت: چگونه می‌توان با یک پژوهشگاه و تنها ۲۵ عضو هیئت علمی، مسائل و راهکارهای تربیتی یک میلیون فرهنگیان و ۱۶ میلیون دانش‌آموز را حل کرد؟

دکتر مسعود پزشکیان رئیس‌جمهور و رئیس شورای عالی انقلاب فرهنگی ماده واحده «ایجاد سهمیه بومی برای برخی رشته­‌های مورد نیاز وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی در مقاطع کاردانی و کارشناسی» را که در در جلسه 927 مورخ 23‏/04‏/1405 شورای عالی انقلاب فرهنگی و بر اساس مصوبه جلسه 585 شورای معین این شورا به تصویب رسیده است؛ برای اجرا ابلاغ کرد.

حجت الاسلام والمسلمین رستمی رئیس نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاه‌ها با اشاره به جمعیت بیش از سه میلیون نفری دانشجویان کشور گفت: بخش بزرگی از جوانان در سن ورود به ازدواج یا در سن ازدواج در دانشگاه‌ها حضور دارند و ازدواج آنها بر تشکیل خانواده و وضعیت جمعیتی کشور اثرگذار است.

وزیر علوم، تحقیقات و فناوری گفت: بر اساس آمار ۴۹ هزار و ۲۱۷ دانشجوی متأهل در مقاطع تحصیلات تکمیلی داریم، حال آنکه تعداد واحدهای خوابگاه متأهلی موجود ۹۸۰ واحد است به همین دلیل، احداث و تکمیل خوابگاه‌های متأهلی را در اولویت قرار داده‌ایم.

دبیر شورای معین شورای عالی انقلاب فرهنگی با تأکید بر جایگاه راهبردی مرکز ساماندهی ترجمه و نشر معارف اسلامی و علوم انسانی گفت: این مرکز تنها یک مجموعه برای ترجمه آثار نیست، بلکه مأموریت آن انتقال گفتمان، تجربه تمدنی و جهان‌بینی جمهوری اسلامی ایران به زبان و ادبیات قابل فهم جهانی است.

دبیر شورای عالی انقلاب فرهنگی در دیدار با مسئولین فدراسیون و سازمان لیگ فوتبال، با تأکید بر لزوم تدوین فلسفه بومی فوتبال در کشور، از ارائه الگوی جدیدی تحت عنوان «حکمرانی مشارکت هواداران در برگزاری مسابقات» خبر داد.

دبیر شورای عالی انقلاب فرهنگی با تأکید بر اینکه جنگ هنوز به پایان نرسیده است، گفت: نمی‌توان الگوی حکمرانی دوران دفاع مقدس را بدون توجه به تفاوت‌های شرایط امروز، برای دوره کنونی و پساجنگ به کار گرفت؛ بلکه نخستین الزام حکمرانی، شناخت دقیق و واقع‌بینانه تحولات جامعه، نیازهای نسل‌های جدید و اقتضائات جنگ‌های نوین است.

دکتر غلامعلی حدادعادل امروز در دومین همایش جایزه ملی شهید دکتر محمدجواد باهنر ویژه معلمان پیشکسوت مولف که در سالن همایشهای بنیاد فرهنگی رفاه برگزار شد، گفت: هیچ تحولی بدون آموزش و پرورش به نتیجه نمی‌رسد.

یکی از پرتکرارترین سوال‌هایی که بیماران در اولین جلسه مراجعه به روانپزشک یا روان‌شناس مطرح می‌کنند این است: «آیا باید دارو بخورم یا روان‌درمانی کافی است؟» این سوال به‌ظاهر ساده، در واقع یکی از مهم‌ترین بحث‌های علمی در روان‌پزشکی مدرن محسوب می‌شود. دهه‌ها پژوهش بالینی نشان داده است که این دو رویکرد نه رقیب یکدیگر که مکمل هم هستند؛ و در بسیاری از اختلالات روان‌پزشکی، ترکیب آن‌ها نتایجی به‌مراتب بهتر از هر یک به‌تنهایی به همراه دارد. اما چرا؟ این ادعا چه پشتوانه علمی دارد؟

گاهی دردناک‌ترین کمبودهای زندگی، آن‌هایی نیستند که می‌شود با انگشت نشان داد. ممکن است مادرت کنار تو بوده باشد، برایت غذا پخته باشد، لباس پوشانده باشد و از تو مراقبت کرده باشد، اما چیزی در رابطه‌تان همیشه کم بوده باشد؛ یک آغوش به‌موقع، شنیده‌شدن، احساس امنیت، توجه یا این حس ساده که «اگر دنیا به هم بریزد، کسی هست که بتوانم به او تکیه کنم.» این بحث به همین جای خالی می‌پردازد؛ جای خالی‌ای که ممکن است سال‌ها بعد خودش را در عشق، دوستی، عزت‌نفس، مرزبندی و حتی رابطه ما با خودمان نشان دهد.

گاهی کودکی که در کلاس درس چندان نمی‌درخشد، در واقع بی‌استعداد نیست؛ شاید مدرسه هنوز فرصتی برای پیدا کردن توانایی واقعی او فراهم نکرده باشد. از نگاه کن رابینسون، استعدادهای کودکان می‌توانند زیر فشار نمره، مقایسه، آموزش یکسان، ترس از شکست و بی‌توجهی به هنر و خلاقیت پنهان بمانند. مدرسه قرار نیست فقط دانش‌آموزان را برای امتحان آماده کند؛ باید به آن‌ها کمک کند خودشان را بشناسند و زمینه شکوفایی توانایی‌هایشان را پیدا کنند.

شاید بارها از خودمان پرسیده باشیم: «واقعاً در چه کاری خوبم؟» یا «چه چیزی قرار است به زندگی‌ام معنا بدهد؟» پاسخ این سؤال همیشه یک شغل مشخص یا یک استعداد خارق‌العاده نیست. گاهی باید از میان علاقه‌ها، تجربه‌ها، شکست‌ها، آدم‌هایی که می‌شناسیم و حتی انتظارات جامعه عبور کنیم تا بفهمیم چه چیزی واقعاً با ما سازگار است. کتاب «یافتن جوهر درون» (Finding Your Element) نوشته کن رابینسون و لو آرونیکا، دقیقاً درباره همین جست‌وجوست.

مردی که با شجاعت، ایستادگی و عشق به میهن، نام خود را در تاریخ مقاومت ایران جاودانه کرد. یاد و راه رئیسعلی دلواری، همچنان الهام‌بخش نسل‌های امروز و فرداست.

آیات ۲۸ و ۲۹ سوره رعد، تصویری روشن از آثار ایمان در زندگی انسان ارائه می‌کنند؛ ایمانی که تنها یک باور ذهنی و زبانی نیست، بلکه نیرویی برای ایجاد آرامش، اطمینان، استقامت و حرکت در مسیر حق است. قرآن می‌فرماید: «الَّذِینَ آمَنُوا وَتَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُم بِذِکْرِ اللَّهِ ۗ أَلَا بِذِکْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ» و پس از آن می‌فرماید: «الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ طُوبَىٰ لَهُمْ وَحُسْنُ مَآبٍ». بر اساس این دو آیه، ایمان واقعی هم به آرامش درونی می‌انجامد و هم باید در عمل صالح و ساختن آینده‌ای نیکو برای انسان خود را نشان دهد.

گاهی مسئله انسان این نیست که انگیزه‌ای برای حرکت ندارد؛ مسئله این است که نمی‌داند کجا باید برود، از چه راهی عبور کند و وقتی مسیر سخت شد، چه چیزی توان ادامه دادن را به او می‌دهد. در نگاه قرآن، ایمان فقط پاسخ به این پرسش‌ها نیست؛ نیرویی است که انسان را در مسیر نگه می‌دارد. اما این ایمان زمانی معنا پیدا می‌کند که از باور ذهنی عبور کند و به تعهد و عمل برسد. جلسه ششم «نویدها (۱)» از کتاب طرح کلی اندیشه اسلامی در قرآن، پس از بحث درباره حقیقت و کیفیت ایمان، به یک سؤال مهم می‌رسد: اگر انسان ایمان بیاورد، عمل کند و به تعهد خود پایبند بماند، خداوند در برابر این ایمان چه وعده‌ای به او داده است؟