موضوع «حلال» در میان مسلمانان به عنوان سبک مجاز و ایمن تغذیه قدمت هزار ساله دارد؛ اما از آن زمان تا کنون نه تنها علم چندانی در این حوزه مطرح نشده بلکه با تجاری شدن، داعیه داران فراوانی برای آن پیدا شده که همین امر منجر به عدم ساماندهی و سردرگمی برای مصرف کننده شده است.
به گزارش بهداشت نیوز، مصرف سه وعده غذایی در روز، برای هر انسانی تقریبا امری عادی و معمول است، سلامت و ایمنی غذایی که در این وعدهها مصرف میشود در وهله نخست برای افراد قرار گرفته و در صورتی که آن شخص مسلمان باشد طیبی و حلیت اجزای غذای مورد نظر در درجه اول اهمیت قرار میگیرد.
اما آیا حلیت، تنها غذا را دربر میگیرد؟ پاسخ این سؤال قطعا خیر است چرا که لباس و کفشی که با پوست بدن انسان به صورت مستقیم در ارتباط دارد نیز از نظر اسلامی باید حلیت آن مورد تأیید قرار گیرد به همین ترتیب دارو و تجهیزات پزشکی و پروتزهای انسانی که دارای منشأ حیوانی هستند؛ لذا اگر برای شهروندان تمامی کشورها تنها بعد سلامت دارای اهمیت است در ممالک اسلامی و شهر و مکانهایی دارای اتباع مسلمان، بعد حلیت نیز واجد اهمیت میشود به همین علت است که در سرزمینهای اسلامی ارگانهای معمولا حاکمیتی ساماندهی و نظارت بر تهیه و توزیع محصولات حلالی را که از سوی افراد مصرف میشود برعهده دارد.
در ایران جهاد کشاورزی، دامپزشکی، سازمان استاندارد، اتاق اصناف و سازمان غذا و دارو و.... داعیه دار این حوزه هستند این امر به گونهای است که گاها موجب سردرگمی مردم شده است، از سوی دیگر این چند صاحبی موجب شده حوزه حلال عملا بدون ساماندهی مانده و دچار عقب ماندگی در بازاری باشیم که سالانه بیش از ۸۰۰ میلیارد دلار گردش مالی در جهانی دارد.
این عقب ماندگی اقتصادی در حالی است که علیرغم مطرح بودن موضوع حلال از ابتدای اسلام تا به امروز هنوز بسیاری از مردم تنها نسبت به کلیات موضوع حلیت اطلاع داشته و متأسفانه با پیشرفت علم و تولید محصولات جدید غذایی، دارویی، پوشاک و ... چالشهای عمدهای پیش روی روحانیون به عنوان مرجع شرعی صدور گواهی حلیت و ارگانهایی است که با وجود ادعای تولیت بدون داشتن علم روز و آزمایشگاههای لازم میبایست اطمینان را برای مصرف کنندگان فراهم کنند.
در همین حال اگرچه ۱۴۰۰ سال از ظهور اسلام میگذرد و طبیعتا مانند بسیاری از موارد دیگر میبایست از همان ابتدای ظهور اسلام تحقیق و پژوهش در این حوزه آغاز و تا به امروز عقبه بزرگی از تولیدات علمی را دارا میبودیم اما نه تنها تحقیقات و علمی در این حوزه وجود ندارد بلکه تجاری شدن غذای حلال امیدی را که میتوانست برای علم آن شکل گیرد را از بین برد.
لذا به نظر میرسد حوزه حلال در وهله اول نیاز به ساماندهی از طرق همگرا شدن نهادها و واحدهای داعیهدار این حوزه تحت تولیت یک نهاد واحد مانند وزارت بهداشت است؛ از سوی دیگر حوزه حلال به دلیل ماهیت بین رشتهای آن نیازمند مشارکت حوزه و دانشگاه در تولید علم است.
علمی که تولید آن هم منجر افزایش سطح تولید این محصولات و هم ایفا کردن نقش فعالی در بازار روبه گسترشی است که بیش از ۱,۵ میلیارد نفر را در روزانه میتواند پوشش دهد. از سوی دیگر این مسأله بر اطمینان مردم نسبت به مصرف محصول تولید شده میافزاید.
ساماندهی، همگرایی، تولیت واحد و تولید علم و اطمینان بخشی نسبت حلیت مواد مصرفی مردم همان اجزائی است که میتوان از آنها به عنوان حلقه مفقوده حوزه حلال یاد کرد و رسیدگی به این اجزا مطمئنا وضعیت این حوزه چه بسا بهتر شود.
منبع: ایکنا
نظراتی که حاوی توهین یا افترا به اشخاص ،قومیت ها ،عقاید دیگران باشد و یا با قوانین کشور وآموزه های دینی مغایرت داشته باشد منتشر نخواهد شد - لطفاً نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.