شاید بارها از خودمان پرسیده باشیم: «واقعاً در چه کاری خوبم؟» یا «چه چیزی قرار است به زندگیام معنا بدهد؟» پاسخ این سؤال همیشه یک شغل مشخص یا یک استعداد خارقالعاده نیست. گاهی باید از میان علاقهها، تجربهها، شکستها، آدمهایی که میشناسیم و حتی انتظارات جامعه عبور کنیم تا بفهمیم چه چیزی واقعاً با ما سازگار است. کتاب «یافتن جوهر درون» (Finding Your Element) نوشته کن رابینسون و لو آرونیکا، دقیقاً درباره همین جستوجوست.
جوهر درون یعنی چه؟
«عنصر» یا جوهر درون، جایی است که هم به کاری علاقه داریم و هم احساس میکنیم در انجامش توانمندیم. این نقطه لزوماً شغل فعلی ما نیست و حتی ممکن است هنوز راهی برای تبدیل کردنش به شغل پیدا نکرده باشیم.
ممکن است کسی هنگام نوشتن، موسیقی، ورزش، طراحی، آموزش دادن، حل مسئله یا کار کردن با دیگران احساس کند خودش است. همان لحظهای که کاری آنقدر برایمان جذاب میشود که گذر زمان را فراموش میکنیم، ارزش توجه کردن دارد.
البته استعداد بهتنهایی کافی نیست و علاقه هم بهتنهایی کافی نیست. چیزی که اهمیت دارد، پیدا کردن نقطه تلاقی این دو است؛ کاری که هم دوستش داریم و هم میتوانیم در آن رشد کنیم.
استعداد، یک حکم از پیش تعیینشده نیست
یکی از مهمترین پیامهای کتاب این است که نباید فکر کنیم استعداد چیزی کاملاً ثابت و مادرزادی است. انسان ممکن است با تواناییهای خاصی متولد شود، اما محیط، آموزش، تجربه و تمرین میتوانند این تواناییها را شکوفا کنند.
گاهی یک نفر تصور میکند «من استعداد موسیقی ندارم»، در حالی که شاید هیچوقت فرصت یادگیری درست موسیقی را نداشته است. یا دانشآموزی که در ریاضی نتیجه خوبی نمیگیرد، لزوماً در ریاضی ناتوان نیست؛ شاید روش آموزش یا شیوه یادگیری مناسب او نبوده است.
پس بهتر است بهجای «من نمیتوانم»، بگوییم: «من هنوز نتوانستهام.» همین تغییر کوچک در نگاه، راه را برای یادگیری و پیشرفت باز میکند.
خودمان را با برچسبها محدود نکنیم
جامعه معمولاً دوست دارد آدمها را در قالبهای مشخص قرار دهد؛ دانشآموز موفق، پزشک، مهندس، هنرمند، کارمند یا کارآفرین. اما انسان بسیار پیچیدهتر از یک عنوان شغلی است.
ممکن است به چند حوزه علاقه داشته باشیم، در چند زمینه استعداد داشته باشیم و حتی در طول زندگی چند بار مسیرمان را تغییر دهیم. بنابراین پیدا کردن جوهر درون به معنای پیدا کردن یک شغل جادویی و همیشگی نیست؛ بلکه فرایندی برای شناخت بهتر خودمان است.
حتی تستهای شخصیت مثل MBTI نیز باید در همین چارچوب دیده شوند. این ابزارها میتوانند برای خودشناسی مفید باشند، اما نباید نتیجه یک آزمون را حکم قطعی درباره شخصیت یا آینده خودمان بدانیم.
تجربه کردن، از زیاد فکر کردن مهمتر است
هیچکس صرفاً با نشستن و فکر کردن نمیتواند تمام استعدادهایش را کشف کند. باید تجربه کرد.
یک کتاب جدید بخوانیم، در یک دوره شرکت کنیم، ورزش تازهای امتحان کنیم، با آدمهای متفاوت آشنا شویم، چیزی بسازیم یا کاری را که همیشه کنجکاو بودهایم تجربه کنیم. ممکن است در همین تجربههای ساده، علاقهای را پیدا کنیم که قبلاً از وجودش خبر نداشتیم.
به همین دلیل، آینده هم نباید بیش از حد قطعی برنامهریزی شود. برنامه داشتن خوب است، اما اسیر برنامه شدن نه. زندگی پر از اتفاقها و فرصتهای پیشبینینشده است و گاهی یک آشنایی، یک کلاس، یک پروژه یا حتی یک شکست میتواند مسیر تازهای پیش پایمان بگذارد.
آدمهای اطرافمان مهماند
گاهی خودمان تواناییای را در خودمان نمیبینیم، اما یک معلم، دوست، مربی یا حتی یک همکار آن را تشخیص میدهد. یک جمله تشویقآمیز از طرف آدم درست میتواند باعث شود جرئت کنیم چیزی را امتحان کنیم که مدتها از آن میترسیدیم.
از طرف دیگر، پیدا کردن آدمهایی که علاقههای مشترکی با ما دارند، میتواند مسیر رشد را کوتاهتر و لذتبخشتر کند. در یک جمع مناسب میتوانیم ایده بگیریم، مهارت یاد بگیریم، فرصت پیدا کنیم و حتی به دیگران کمک کنیم.
خوشبختی فقط پول بیشتر نیست
یکی دیگر از نکات مهم کتاب، فاصله گرفتن از این تصور است که درآمد بیشتر همیشه مساوی خوشبختی بیشتر است. پول در زندگی مهم است و میتواند امنیت و آسایش ایجاد کند، اما بهتنهایی زندگی رضایتبخشی نمیسازد.
کار معنادار، روابط خوب، سلامت جسم و روان، خلاقیت، یادگیری، کمک به دیگران و انجام فعالیتهایی که واقعاً دوستشان داریم، بخش مهمی از رضایت زندگی هستند.
گاهی یک موفقیت کوچک در کاری که دوستش داریم، بیشتر از یک دستاورد بزرگ اما بیمعنا خوشحالمان میکند.
از شکست و قضاوت دیگران نترسیم
یکی از بزرگترین موانع کشف جوهر درون، ترس از شکست است. خیلی وقتها کاری را امتحان نمیکنیم چون میترسیم دیگران قضاوتمان کنند یا نتیجه خوبی نگیریم.
اما شکست الزاماً نشانه ناتوانی نیست. ممکن است فقط نشان دهد روش مناسبی انتخاب نکردهایم، به تمرین بیشتری نیاز داریم یا این مسیر اساساً برای ما مناسب نیست.
پس بهتر است شکست را اطلاعاتی برای اصلاح مسیر بدانیم، نه دلیلی برای کنار گذاشتن خودمان.
در نهایت، زندگی خودت را بساز
پیدا کردن جوهر درون یک اتفاق ناگهانی نیست؛ یک مسیر است. مسیری که در آن باید خودمان را بشناسیم، چیزهای مختلف را امتحان کنیم، از تجربهها یاد بگیریم، گاهی شکست بخوریم و دوباره مسیرمان را اصلاح کنیم.
قرار نیست دقیقاً همان زندگیای را داشته باشیم که خانواده، مدرسه یا جامعه برایمان تصور کردهاند. مهم این است که بفهمیم چه چیزی برای خودمان ارزشمند است و چه نوع زندگیای واقعاً با شخصیت، علاقهها و ارزشهایمان هماهنگ است.
حرف آخر کتاب
خودت را کشف کن، علایقت را امتحان کن، از شکست نترس، آدمهای همفکر پیدا کن و اهدافی را انتخاب کن که با ارزشهای واقعی خودت هماهنگ باشند.
شاید سؤال اصلی زندگی این نباشد که «من برای چه شغلی ساخته شدهام؟»؛ بلکه بهتر است از خودمان بپرسیم: «چه چیزی به من انرژی میدهد؟ چه کاری برایم معنا دارد؟ در چه چیزی میتوانم رشد کنم؟ و اگر قرار نبود مطابق انتظار دیگران زندگی کنم، دوست داشتم زندگیام چگونه باشد؟»
پاسخ به همین سؤالها میتواند شروع واقعی پیدا کردن جوهر درون باشد.
تهیه و تنظیم: طوبی میرزاحسینی
نظراتی که حاوی توهین یا افترا به اشخاص ،قومیت ها ،عقاید دیگران باشد و یا با قوانین کشور وآموزه های دینی مغایرت داشته باشد منتشر نخواهد شد - لطفاً نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.