سلام. من دختری ۲۷ ساله و مجردم. تحصیلاتم هم فوق لیسانس ریاضی است و درحال حاضر هم در دبیرستان و هم در دانشگاه تدریس می کنم. مشکل من وابستگی شدیدی است که مادرم به من دارد. پدرم ۶سال پیش فوت شده اند و خواهرم یک سال می شود به خارج از کشور مهاجرت کرده است. الان من و برادرم با خواهر دیگرمان با مادرم زندگی می کنیم. با اینکه من سال ها در شهر دیگری درس خوانده ام، اما او وابستگی شدیدی به من دارد، در این حد که تا من نخوابم او چشم روی هم نمی گذارد. می ترسم این وابستگی برایم مشکل ساز شود. بگویید چطور می شود این وابستگی را کم کرد؟
روانشناسان ریشه اینگونه وابستگیها را «دلبستگی ناایمن» میدانند. اگر وجود ما آکنده از گرمای آرامش و امنیتخاطر باشد و اگر عواطف، افکار و رفتارهای خود را به گونهای تنظیم کنیم که در وهله اول برنامههای روشن و سازندهای برای رشد شخصی داشته باشیم و در وهلههای بعد به دیگران متناسب با حقوقی که به گردن ما دارند بپردازیم، با فردی رشدیافته و بدون نگرانیهای بزرگ و آسیبرسان هستیم.
کسی که بیش از حد معمول به دیگری وابسته میشود، هم خودش از پیمودن مراحل رشد باز میماند و هم طرف مقابل را در مرداب وابستگیهای کودکانه و بیمارگونه غرق میسازد و البته موجب رنجش و کینه درونی او میشود. از این رو سعی کنید: ۱- آرامآرام و با محبت و بدون صحبتهای طولانی و اعتراضآلود، از دایره وابستگی مادرتان دور شوید. در همه کارهای خود او را سهیم نکنید، بلکه بکوشید با پرداختن به برنامههای منظم و رسمی که نتواند آنها را به هم بزند، از او فاصله بگیرید تا قادر شود جدایی و تنهایی از شما را تجربه کند. ۲- برایش فعالیتهای فردی و شادیبخش در حیطههای ورزش، هنر و مطالعه تدارک ببینید. ۳- دوستانی همسن و صمیمی برایش پیدا کنید تا بتواند بخشی از اوقات فراغت خود را با آنها بگذراند. ۴- از برادر و خواهرتان هم بخواهید که سهمی در تماسهای صمیمانه و حمایت از مادرتان را به عهده بگیرند. ۵- سرزدن منظم به فامیل، گام مؤثر دیگری است که برکات صله رحم را با خود خواهد داشت.
دکتر محمود گلزاری روانشناس - سپیده دانایی
نظراتی که حاوی توهین یا افترا به اشخاص ،قومیت ها ،عقاید دیگران باشد و یا با قوانین کشور وآموزه های دینی مغایرت داشته باشد منتشر نخواهد شد - لطفاً نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.