یک مطالعه جدید نشان میدهد اگر پزشکان از روشی تازه برای تشخیص اضافه وزن استفاده کنند، ممکن است میلیونها نفر بهطور غیرمنتظره متوجه شوند که دچار چاقی هستند - یا برعکس، متوجه شوند که چاق نیستند.
به گزارش بهداشت نیوز پژوهشگران در نشریه «نیچر» گزارش دادند که روش تشخیصی جدید، «شاخص توده بدنی» یا بیامآی (BMI) را با معیارهای دیگری همچون دور کمر و نسبت دور کمر به قد ترکیب میکند و عملکردی بهتر از اتکای صرف به شاخص توده بدنی دارد.
یافتههای پژوهشگران نشان میدهد که با استفاده از این رویکرد جدید، ممکن است مشخص شود که تا ۹ درصد از افراد دچار چاقیِ تشخیصدادهنشده هستند. همچنین به گفته آنان، ممکن است تا ۳ درصد از کسانی که صرفاً بر اساس شاخص توده بدنی چاق محسوب میشدند، در واقع بهاشتباه در این دسته قرار گرفته باشند.
به گفته پژوهشگران، این معیار جدید همچنین میتواند میان «چاقی بالینی» - که نوعی بیماری فعال ناشی از چربی مازاد است و به بدن آسیب میرساند - و «چاقی پیشبالینی» - که شامل چربی مازاد است اما در حال حاضر آسیب فعالی به سلامت فرد نمیزند — تمایز قائل شود.
هدف از این مطالعه جدید، آزمودن یک چارچوب تشخیصی بود که در ژانویه ۲۰۲۵ بوسیله کمیسیونی از نشریه «لنست: دیابت و غدد درونریز» پیشنهاد شده است.
دستورالعملهای «لنست» از یک فرآیند دو مرحلهای استفاده میکنند:
- در مرحله اول، چربی مازاد بدن با استفاده از ترکیبی از شاخص توده بدنی، دور کمر، نسبت دور کمر به قد و سایر اندازهگیریها شناسایی میشود.
- در مرحله دوم، افرادی که دارای چربی مازاد بدن هستند، تحت بررسیهای تکمیلی قرار میگیرند تا مشخص شود آیا به چاقی بالینی مبتلا هستند یا در مرحله پیشبالینی قرار دارند.
شاخص توده بدنی به دلیل ناکافی بودن در ارزیابی خطرات سلامتیِ ناشی از اضافه وزن، مورد انتقاد قرار گرفته است.
برای مثال، یک بدنساز ممکن است به دلیل توده عضلانی سنگین خود، دارای شاخص توده بدنی در سطح چاقی باشد؛ زیرا این شاخص تفاوتی میان چربی و عضله قائل نمیشود.
پژوهشگران برای آزمودن این چارچوب جدید، دادههای سلامت بیش از ۸۴۴ هزار بزرگسال را در کشورهای چین، بریتانیا، آمریکا و اسپانیا تحلیل کردند. نتایج نشان داد که بین ۲۳ تا ۳۱ درصد از کل موارد چاقی، مربوط به «چاقی بالینی» است و از هر ۱۰ نفر، یک نفر (۱۱ درصد) به چاقی بالینی مبتلا میباشد. همچنین مشخص شد که چاقی بالینی با خطر بسیار بالاتر مرگومیر مرتبط است.
به گفته این پژوهشگران، شاخص توده بدنی به تنهایی نمیتواند به ما بگوید که آیا فرد در حال حاضر بیمار است یا در معرض خطر ابتلا به بیماری قرار دارد، و یا اینکه به چه نوع مراقبتی نیاز دارد؛ این مسئله افراد را هم در معرض خطر درمان ناکافی و هم درمان بیش از حد (افراطی) قرار میدهد.
تعریف جدید، امکان ارائه مراقبتهای شخصیسازیشده و متناسب را فراهم میکند، در حالی که تعریف یکسانِ مبتنی بر شاخص توده بدنی مانع از چنین رویکردی میشود. به گفته پژوهشگران، وضعیت اکثر افراد مبتلا به «چاقی پیشبالینی» - یعنی ۷۷ تا ۹۱ درصد آنها - طی یک دوره ۱۰ ساله به «چاقی بالینی» پیشرفت نکرد.
بیشتر افراد مبتلا به چاقی پیشبالینی - هرچند نه همه آنها - به مدت یک دهه دچار چاقی بالینی نشدند. بنابراین، چاقی پیشبالینی نباید به طور خودکار به عنوان یک بیماری فعال درمان شود و نه اینکه به عنوان وضعیتی بیخطر نادیده گرفته شود. برخی افراد ممکن است به درمان پیشگیرانه نیاز داشته باشند، اما شدت این درمان باید متناسب با سطح خطرِ مختص به هر فرد باشد.
پژوهشگران خاطرنشان کردند که درمان چاقی با یک تشخیص صحیح آغاز میشود. پیشرفتهای سریع در درمان، تشخیص بالینی معنادار را برای هدایت مراقبتهای متناسب، به طور فزایندهای مهم میکند. این مطالعه نشان میدهد که خطر مرگ در افراد مبتلا به چاقی بالینی ۶۹ درصد بیشتر است؛ در حالی که این میزان برای افراد دارای چاقی پیشبالینی، ۱۹ درصد بیشتر است. این مطالعه همچنین نشان میدهد که تا یکسوم از کل موارد چاقی، «چاقی بالینی» محسوب میشوند؛ نوعی بیماری فعال که باید به همین عنوان تحت درمان قرار گیرد. پژوهشگران اظهار داشتند که با دستیابی علم پزشکی به روشهای بهتر برای درمان مشکلات سلامتیِ مرتبط با وزن، تفکیک دقیقترِ بیمارانِ مبتلا به چاقیِ بالینی از چاقیِ پیشبالینی نیز اهمیت بیشتری پیدا خواهد کرد.


نظراتی که حاوی توهین یا افترا به اشخاص ،قومیت ها ،عقاید دیگران باشد و یا با قوانین کشور وآموزه های دینی مغایرت داشته باشد منتشر نخواهد شد - لطفاً نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.