گاهی در سختی‌های زندگی، دل انسان به پناهی امن نیاز دارد؛ پناهی که ترس‌ها و نگرانی‌هایش را به آرامش بدل کند. حدیث شریف کساء با جلوه‌ای از توکل و پناه‌جویی حضرت زهرا سلام‌الله‌علیها، ما را با نخستین گام سلوک معنوی آشنا می‌کند: استعاذه و پناه بردن به خداوند؛ گامی برای رهایی از وسوسه‌ها و حرکت در مسیر بندگی با امید و اعتماد به هدایت الهی.
گام اول در حدیث شریف کساء: استعاذه و پناه بردن به خداوند
۱. آغاز سلوک؛ پناه بردن به قدرت بی‌پایان خداوند
در حدیث شریف کساء می‌خوانیم:
«قالَ: إِنِّی أَجِدُ فِی بَدَنِی ضَعْفاً، فَقُلْتُ لَهُ: أُعِیذُکَ بِاللَّهِ یا أَبَتاهُ مِنَ الضَّعْفِ»
پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله فرمودند: «من در بدن خود احساس ضعف و ناتوانی می‌کنم.» حضرت فاطمه زهرا سلام‌الله‌علیها در پاسخ عرض کردند: «ای پدر جان، تو را به خدا پناه می‌دهم تا از ضعف و ناتوانی در پناه او محفوظ بمانی.»
این فراز از حدیث شریف کساء، در اصل بیانگر پناه‌جویی حضرت زهرا سلام‌الله‌علیها برای پدر بزرگوارشان است. اما می‌توان از آن درسی تربیتی برای زندگی خود نیز دریافت: انسان در برابر ضعف‌ها، آسیب‌ها و ناتوانی‌های خویش، پیش از هر چیز باید به خداوند پناه ببرد.
آغاز حرکت معنوی، شناخت نیاز و ناتوانی خویش و تکیه بر قدرت بی‌پایان پروردگار است. انسان هر اندازه توانمند، دانشمند یا ثروتمند باشد، باز هم در زندگی با محدودیت‌ها و آسیب‌هایی روبه‌روست. گاهی فشارهای اقتصادی و مشکلات خانوادگی، گاهی بیماری و نگرانی از آینده و گاهی وسوسه‌ها و کشمکش‌های درونی، آرامش و تعادل او را بر هم می‌زنند.
در چنین شرایطی، انسان باید بداند که قدرت و امکانات ظاهری به‌تنهایی برای عبور از همه دشواری‌ها کافی نیست. او به هدایت، حمایت و رحمت خداوند نیاز دارد. قرآن کریم می‌فرماید:
«وَمَنْ یَتَوَکَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ»؛
«و هر کس بر خدا توکل کند، خداوند برای او کافی است.» (سوره طلاق، آیه ۳)
۲. استعاذه؛ تنها یک ذکر نیست، یک سبک زندگی است
ذکر شریف «أَعُوذُ بِاللَّهِ مِنَ الشَّیْطَانِ الرَّجِیمِ» را بارها در آغاز تلاوت قرآن بر زبان می‌آوریم؛ اما آیا به معنای عمیق آن نیز توجه داریم؟
استعاذه یعنی به خدا پناه بردن؛ یعنی از پروردگار بخواهیم ما را از وسوسه‌ها، فریب‌ها و کشش‌هایی که از مسیر حقیقت و بندگی دورمان می‌کنند، حفظ کند.
قرآن کریم به پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله فرمان می‌دهد:
«وَإِمَّا یَنْزَغَنَّکَ مِنَ الشَّیْطَانِ نَزْغٌ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ»؛
«و اگر وسوسه‌ای از سوی شیطان تو را برانگیخت، به خدا پناه ببر.» (سوره اعراف، آیه ۲۰۰)
این آیه نشان می‌دهد که پناه بردن به خدا، راهکاری برای مواجهه با وسوسه‌هاست. بنابراین استعاذه فقط گفتن یک عبارت در آغاز تلاوت قرآن نیست؛ بلکه نوعی جهت‌گیری آگاهانه در تمام زندگی است.
وقتی به خدا پناه می‌بریم، در حقیقت اعتراف می‌کنیم که برای تشخیص راه درست، مقاومت در برابر وسوسه‌ها و عبور از دشواری‌ها به هدایت و یاری او نیازمندیم. استعاذه یعنی مراقب باشیم چه چیزی وارد ذهن، قلب و رفتارمان می‌شود و در برابر عوامل گمراه‌کننده، بی‌تفاوت نمانیم.
۳. از چه آسیب‌هایی باید به خدا پناه ببریم؟
باید از خداوند بخواهیم ما و خانواده‌هایمان را از شر شیاطین جن و انس، وسوسه‌های شیطانی، چشم‌زخم، سحر و جادو، خرافات، دعاها و اعمال خرافی و آسیب‌زا، گرایش به کفر و شرک و فتنه‌های آخرالزمانی محفوظ بدارد.
در زندگی امروز، زمینه‌های آسیب و گمراهی شکل‌های تازه‌ای نیز پیدا کرده‌اند. گاهی فریب اخبار دروغ و شایعات فضای مجازی را می‌خوریم؛ گاهی تبلیغات گمراه‌کننده و اطلاعات نادرست، باورها و تصمیم‌های ما را تحت تأثیر قرار می‌دهند. گاهی روابطی که در ظاهر دوستانه‌اند، به‌تدریج زمینه گناه، وابستگی ناسالم یا سوءاستفاده را فراهم می‌کنند.
باید از حسادت، کینه، بدگمانی، خشم کنترل‌نشده و قضاوت ناعادلانه نیز به خدا پناه ببریم؛ زیرا این آلودگی‌ها ممکن است آرام‌آرام وارد زندگی شوند و ایمان، آرامش و روابط انسانی ما را تضعیف کنند. وابستگی‌های ناسالم، اعتیادهای رفتاری و استفاده بی‌مهار از فضای مجازی نیز می‌توانند وقت، تمرکز و سلامت روان انسان را فرسوده سازند.
آیا تاکنون به این فکر کرده‌ایم که گاهی خطرناک‌ترین دشمن انسان، نه در بیرون از وجود او، بلکه در درون خودش پنهان شده است؟ گاهی حسادت، غرور، خشم، خودخواهی و توجیه اشتباهات، بیش از هر عامل بیرونی ما را از مسیر حق دور می‌کنند.
همچنین باید مراقب دنیاطلبی و غفلت باشیم؛ گاهی وسوسه شیطان به شکل یک گناه آشکار ظاهر نمی‌شود، بلکه آرام‌آرام انسان را از یاد خدا، مسئولیت‌پذیری و رعایت حقوق دیگران دور می‌کند.
قرآن کریم در سوره‌های فلق و ناس، به ما می‌آموزد که از شر آفریده‌ها، تاریکی‌ها، حسادت و وسوسه‌های پنهان به خدا پناه ببریم. این دو سوره، از زیباترین الگوهای قرآنی برای درخواست حفاظت الهی هستند. (سوره فلق، آیات ۱ تا ۵؛ سوره ناس، آیات ۱ تا ۶)
۴. پناه بردن به خدا؛ همراه با آگاهی و اقدام
البته توکل و استعاذه به معنای کنار گذاشتن عقل، آگاهی و تلاش نیست. اگر با بیماری، آسیب روانی، مشکل خانوادگی یا تهدید اجتماعی روبه‌رو شدیم، باید در کنار دعا و توکل، از پزشک، مشاور و افراد متخصص و آگاه نیز کمک بگیریم.
همچنین در مواجهه با خرافات و مدعیان دروغین باید هوشیار باشیم و اجازه ندهیم ترس و نگرانی، ما را به سوی روش‌های بی‌اساس و فریبکارانه بکشاند. هر سخنی که به نام دین یا امور معنوی مطرح می‌شود، نباید بدون تحقیق پذیرفته شود.
پناه بردن به خدا به معنای بی‌عملی نیست؛ بلکه یعنی در کنار استفاده از عقل و اسباب طبیعی، دل به خدا بسپاریم و نتیجه را به حکمت او واگذار کنیم. پناهگاه حقیقی، ذات مقدس پروردگار است و آرامش پایدار در سایه ایمان، آگاهی، توکل و عمل درست حاصل می‌شود.
۵. پیام عملی این گام؛ هر روز با پناه خدا آغاز کنیم
بیاییم پیش از آغاز کارهای روزانه، هنگام تصمیم‌های مهم، در لحظه‌های خشم و نگرانی و حتی پیش از ورود به فضای مجازی، لحظه‌ای درنگ کنیم و از خداوند یاری بخواهیم.
از او بخواهیم دل ما را از وسوسه، چشم ما را از نگاه نادرست، زبان ما را از سخن ناروا، ذهن ما را از بدگمانی و رفتار ما را از ظلم و بی‌انصافی حفظ کند.
هر روز از خود بپرسیم: چه چیزی ممکن است امروز مرا از مسیر بندگی دور کند؟ کدام رفتار یا عادت نیازمند اصلاح است؟ در برابر کدام وسوسه باید آگاهانه مقاومت کنم؟
استعاذه را به یک عادت آگاهانه تبدیل کنیم؛ عادتی که هم در ذکر و دعا جاری باشد و هم در انتخاب‌ها و رفتارهای روزمره ما دیده شود.
نخستین گام سلوک آن است که انسان به ضعف خویش آگاه شود، از عوامل گمراهی فاصله بگیرد، به قدرت خداوند پناه ببرد و زندگی خود را با اعتماد به هدایت او آغاز کند.
تهیه و تنظیم: طوبی میرزاحسینی
نظراتی که حاوی توهین یا افترا به اشخاص ،قومیت ها ،عقاید دیگران باشد و یا با قوانین کشور وآموزه های دینی مغایرت داشته باشد منتشر نخواهد شد - لطفاً نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.