زنی ٣٢ ساله هستم، ٧سال است با فردی از اقوام دورم ازدواج کرده ام. اکنون فرزند یک ساله ای دارم، بعد از ازدواج همسرم شروع به ایراد گرفتن از خانواده من کرد که چرا در فلان مهمانی با هم سرد برخورد کرده اند یا چرا در فلان موضوع سیاسی با من مخالفت کردند…اگر جایی می خواستیم مهمانی برویم معمولا مخالفت می کرد و یا طوری میرفت که دیر برسیم، اگر خانواده ام زنگ میزدند حال ما را بپرسند شوهرم تصور میکرد دارند به من خط میدهند. خلاصه بگویم از هر برخوردی نکته منفی برداشت می کرد که من از تعجب شاخ در می اوردم بعد هم دعوا و قهر ؛ من در این هفت سال مرتب داشتم برایش توضیح می دادم این چیزهایی که تو تصور میکنی اشتباه است ولی او بدتر میشد در این مدت مداوم قهر میکرد و من می رفتم طرفش اما متاسفانه وقتی عصبانی میشود شروع می کند به فحش دادن و بددهنی حتی به من حمله میکند . در دعواهای بین خودمان پای خانواده ام را وسط میکشد و وقتی عصبانی می شود به من حمله میکند که واقعا وحشتناک است.در جریان به دنیا آمدن دخترم خانواده ام خیلی کمک کردند و با آنها خوب بود اما بعد از یک ماه شروع کرد به بهانه گیری که مثلا چرا پدرت گفت شبکه تلویزیون را عوض نکن،،،،،آنقدر ایراداتش مسخره است که قابل گفتن نیست. مدتی است با خانواده من قطع رابطه کرده است. کار شوهرم طوری است که فقط اخر هفته خانه است و بقیه روزها من و دخترم خانه پدرم می رویم ، آدمها را تا وقتی کار دارد میخواهددر یکی از دعواها دست من را با لگد شکاند ولی خانواده من واکنشی نشان ندادند یا به خانواده ام بد و بیراه مینویسد جوابش را نمیدهند تا خودش شرمنده شود ولی شوهرم تصور میکند چون می دانند مقصر هستند جوابش را نمی دهند. هرچه فحش می دهد وداد می زند من جوابش را نمی دهم تازه بعد دعوا هم سراغش می روم . فکر کنم همین موضوع باعث شده مدام به من زور بگوید. اگر خانواده من نبود من از غصه و ناراحتی مرده بودم شاید تنها چیزی که من را در این زندگی نگه داشته ترس از دست دادن دخترم است و هر کاری میکنم که شوهرم عصبانی نشود که بر دخترم اثر بگذارد.گذشت و فداکاری من از تظر همسرم به خاطر مقصر بودن خودم است، واقعا نمیدانم چگونه با او رفتار کنم لطفا راهنمایی ام کنید.

اگر نتوانید مدیریت خوبی بر احساسات خود داشته باشید، احتمال برخوردهای نپخته نیز زیاد میشود؛ پس پیش از انجام هر اقدام دیگری سعی کنید روشی مناسب برای مدیریت احساسات خود بیابید تا به‌این‌ترتیب مانع فوران احساسات ناخوشایند و برخوردهای نادرست شوید.

در طول این سال‌ها من والدین بسیاری را دیدم که می‌دانستند تنبیه بدنی روشی کارآمد نیست، اما باز هم از آن استفاده می‌کردند. والدینی که بعد از هر بار استفاده از این روش تا چندروز غرق احساس گناه می‌شدند، اما دوباره در برخی موقعیت‌ها سراغ همان روش ناکارآمد می‌رفتند. واقعاً چرا برخی والدین در تعامل با کودک از تنبیه بدنی استفاده می‌کنند؟

برای چند دقیقه به شانزده سالگی تان فکر کنید، زمانی که سال‌های اول دبیرستان بودید چه افکاری داشتید؟ دنیا را چه‌طور می‌دید؟ آرزوهایتان چه بود؟ وقتی وارد دانشگاه شدید چه اتفاقاتی افتاد و در افکار و عقایدتان چه تغییراتی رخ داد؟ در آن روزهای پرشور چه آرزوهایی داشتید و می‌خواستید چه کارهایی برای خودتان و دنیای اطرافتان انجام دهید؟ حالا که چند سالی از ازدوجتان گذشته چه‌طور؟ حالا به چه چیزهایی باور دارید و چارچوب فکریتان چگونه است؟ اگر کمی به سیر تحولات اعتقادی خود فکر کنید خواهید دید که در طول زمان تغییرات قابل‌توجهی در باورها و عقاید و چارچوب فکری شما به وجود آمده است. با این مروری که روی تغییرات عقاید خودتان داشتید بهتر می‌توانید نسبی‌بودن عقاید را پذیرفته و قبول کنید که زن و شوهر در طول زندگی خود در موارد زیادی با اختلاف عقیده روبه‌رو خواهند شد. در این مطلب هم بیشتر این موضوع را واکاوی کرده‌ایم و هم راه‌حل‌های روان شناختی مختلف را بررسی نموده‌ایم.

بعضی اوقات، سیلی، سریع به انبار حافظه ما می‌خزد: انگار یک‌لحظه گذرا باشد، مثل وقتی‌که سروصدا ما را با ناراحتی از خواب بیدار می‌کند، اما دوباره زود می‌خوابیم. بعضی اوقات سیلی واقعیت آن قدر محکم است که از شدت ضربه بی‌حس می‌شویم و روزها و هفته‌ها بااحساس گیجی و پریشانی سر می‌کنیم. این ضربه هر شکلی که داشته باشد، یک‌چیز قطعی است: به ما آسیب می‌زند. انتظارش را نداریم، دوستش نداریم و به‌یقین آن را نمی‌خواهیم.

رنگها در همه جا هستند. این به چه معنی است؟ چرا مردم در اتاقهای سبز بیشتر احساس آرامش می کنند؟

فرقی نمی‌کند که خانم باشید یا آقا، تفاوت سنی فاحش ممکن است در ازدواج برای شما مشکل‌ساز شود. این چیزی است که عقل سلیم آن را تأیید می‌کند؛ اما آیا این موضوع همیشه صادق است؟ مگر نه اینکه بعضی از پدرومادرهای دوران قدیم، فاصلهٔ سنی قابل‌توجهی با هم داشتند و با این حال زندگی‌شان به نظر چندان هم بد نمی‌آمد؟ برای اینکه این موضوع را بررسی کنیم، قبل از هر چیز باید تفاوت سنی فاحش را تعریف کنیم. تا چه حد و اندازه‌ای از تفاوت سنی را می‌شود نادیده گرفت؟

تا به حال چند بار خواسته‌اید با تذکر و طعنه و توضیح، این مشکل را حل کنید اما به نتیجه نرسیده‌اید؟ تا به حال چند بار به خاطر این عادت‌ها جلوی جمع خجالت کشیده‌اید و خجالتتان را به همسرتان منتقل کرده‌اید؟ یا چند بار جلوی جمع به او تذکر داده‌اید، اما اثری نداشته است؟ اگر جوابتان چندین و چندبار است، این مطلب به شما کمک می‌کند راه‌های دیگری را انتخاب کنید و به این عادت‌ها نگاه دیگری داشته باشید.

به گزارش بهداشت نیوز، در ماهنامه سپیده دانایی، یکی از همکارانمان، در نقش فردی که با مشکلی جدی در روابط خود روبروست، به چند روان‌پزشک و روان‌شناس مراجعه کرد. گزارش او را از گفت‌وگوهای جلسه اول می‌خوانید.

فرهنگستان زبان و ادب فارسی برخی از تازه‌ترین واژه‌های مصوب خود را اعلام کرد.

ممکن است در روابط اجتماعی خود تجربه شناخت افرادی را که به خودنمایی کردن علاقه دارند، داشته باشید. ظاهراً کسانی که خودنمایی می‌کنند افرادی خونسرد قابل ستایش و برتر به نظر می‌رسند اما واقعیت امر به طور کلی متفاوت است. در بیشتر موارد افرادی که خودنمایی می‌کنند احساس ناامنی شدیدی در وجود خود دارند که در این نوشتار به این ناامنی‌ها اشاره خواهیم کرد.

دکتر مجید ابهری؛ آسیب شناس اجتماعی و متخصص علوم رفتاری از افزایش طلاق عاطفی در بین تحصیلکرده‌های ایرانی خبر داد.

برخی از ما تحمل کمترین درد را نداریم و یک ضربه جزئی می‌تواند برایمان مانند یک مشت، دردناک باشد.

قبل‌تر، این حضور در نمایش‌های اعدام خیابانی به چشم آمده بود و اکنون در مقابل پلاسکو. چرا چنین است؟ چرا در هر حادثه این‌چنینی، مردم حضوری حداکثری دارند؟ چرا چنین هجومی به قلب حوادث می‌آوریم؟ از منظر علم روان‌شناسی، دو دلیل عمده برای این پدیده وجود دارد...

با سلام. مدت زیادی نیست که ازدواج کرده ایم. همسرم تمام اتفاقات کوچک را به خانواده اش گزارش می کند تا جایی که حتی بعد مدتی فهمیدم دختر کوچک دایی اش هم از اتفاقاتی که بین ما می گذرد مطلع است با این کار همسرم چگونه برخوردی داشته باشم و چه کنم که به این کار ادامه ندهد؟