حالت تذکری نماز است که با مُتنبّه کردن، موجب می شود تا انسان به فطرت الهی خویش برگردد و با باور قلبی و یقینی اصول اساسی دین (توحید، نبوت، معاد، و...) که ودایع خداوند رحمان در قلب انسان بوده و در اثر غفلت حاصل از «حُبّ ذات» و «حُبّ دنیا» و اشتغال فکر و ذهن آدمی به ماسوی الله به بوته فراموشی سپرده شده اند، به خود بیاید و تسلیم حکم آنها گردد.
ادامه مطلب
