عضو مجلس خبرگان رهبری با اشاره به اینکه 'آرامش انسان از اسلام' به نظریه ای با مختصات اجتماعی تبدیل شود،گفت: با نظریه آرامش از دیدگاه اسلام، از فروغلطیدن انسان امروزی به این سو و آن سو جلوگیری کنیم.

امام رضا (ع) در حدیثی درباره دلیل روزه‌داری سخن گفته اند.

خداوند، هم به بنده‌ی عصیانگر دستور توبه و بازگشت و پاک شدن از گناه را میدهد و هم از توبه‌ی بنده‌ی گناهکار خرسند میگردد.

امام علی‌بن موسی‌الرضا(ع) هرگاه هلال ماه رمضان طلوع می‌کرد، رو به قبله می‌ایستاد و دستان خود را به آسمان بلند می‌کرد؛ از خداوند می‌خواست آن را هلال مبارکی قرار دهد و توفیق روزه‌داری، سلامت جسم و اطاعات از پروردگار متعال را طلب می‌کرد.

ماه رمضان، ماه نزول قرآن است و خواندن سوره های قرآن در آن بسیار توصیه شده است.

ماه رمضان ضیافت عمومی حضرت حق نیست. ضیافت ماه رمضان یک ضیافت خاص است. به تعبیر بزرگان، این ماه از ضیافت رحیمیه است و رحمت خاص خدا در این ماه برای مؤمنین قرار داده شده است.

حضرت رسول صلى الله علیه و آله فرمود: سه طایفه از زنان امت من عذاب و فشار قبر ندارند و در قیامت هم با حضرت فاطمه (س ) محشور مى شوند.

رئیس کمیته سلامت معنوی فرهنگستان علوم پزشکی ضمن تشریح ارتباط روزه‌داری و سلامت معنوی به ارائه راهکارهای عملیاتی برای ارتقای بعد چهارم سلامت در ماه رمضان پرداخت.

ما خیال می کنیم که جهنم اینطور است که یک مقدار هیزم جمع می کنند و نفت میریزند و آتش روشن می کنند و جهنم درست می شود، جهنم آتش درون انسان است،

انسان دوست دارد زندگی پاک و امن و امانی چه در این دنیا و چه در آن دنیا داشته باشد ولی این موضوع، ساز و کارهای مناسب خود را می طلبد.

ما برای زیاد شدن عمر، وسیله‌ای جز صله ارحام نمی‌شناسیم. چه بسا مردی که سه سال از عمرش باقی مانده، امّا به خاطر صله رحم، خداوند آن باقی مانده را ۳۰ سال اضافه می‌کند.

دلی را که هر روز به چیزی غیر خدا تعلق پیدا کند، قلبی بی‌ادب است و انسان باید تمام ابعاد وجودی‌اش را ادب کند.

بخشیدن، احساس مثبت درونی است که انسان را با خودش آشتی می دهد؛ بخشش، فراموش کردن نیست بلکه واگذاری به یک قدرت برتر است تا شانه‌ها احساس سبکی کنند.

پیامبر گرامی اسلام حضرت محمد صلی الله علیه و آله در حدیثی گران بها چهار نشانه افراد و انسان‌های تنبل را برشمرده‌اند.

وقتی وجود مقدس نبیّ اکرم، آیه قرآن را می‌خوانند هر کسی به اندازه خودش این کلام را می‌شنود و این کلام با او حرف می‌زند. با همه به طور یکسان سخن نمی‌گوید. سلمان یک طور می‌فهمد و می‌شنود و ابوذر یک طور دیگر می‌شنود.