تحقیقات جدید نشان می دهند که «پیش بینی پذیری»، با شرایط سلامت مغز ارتباط بسیار مهمی دارد.
به گزارش بهداشت نیوز، در دنیای پرشتاب امروز، بسیاری از ما در تله روندهای تکراری گرفتار شده ایم. اما تحقیقات جدید نشان می دهند که این «زندگی روی حالت هدایت خودکار»، بهایی سنگین تر از کسالت دارد: پیری زودرس مغز. دانشمندان اکنون دریافته اند که کلید حفظ قدرت یادگیری و انعطاف پذیری عصبی، نه در تکرار، بلکه در مواجهه با تجربیات کاملا جدید نهفته است.
تله «حالت هدایت خودکار»؛ چگونه روند تکراری مغز را پیر می کند؟
زمانی که فعالیت های روزمره ما کاملا پیش بینی پذیر و یکنواخت می شوند، مغز به حالتی می رود که دانشمندان آن را حالت هدایت خودکار می نامند. در این وضعیت، مدارهای عصبی قدیمی که بارها استفاده شده اند تقویت می شوند، اما مسیرهای نو و کمتر فعال به تدریج تحلیل می روند.
مطالعات دانشگاه وندربیلت (Vanderbilt University) نشان می دهد که فقدان چالش های ذهنی، سرعت پیر شدن شناختی را افزایش می دهد. در واقع، این صرفا گذر زمان نیست که مغز را فرسوده می کند، بلکه نبود «تجربه جدید» است که انعطاف پذیری عصبی را کاهش می دهد.
مکانیزم عصبی؛ در هسته آکومبنس چه می گذرد؟
مطالعات در دانشگاه وندربیلت نشان داده اند که مغز برای مدیریت تازگی، از یک ایستگاه بازرسی حیاتی به نام بخش مرکزی هسته آکومبنس (Nucleus Accumbens Core) استفاده می کند. برخلاف تصورات پیشین، زمانی که ما با یک اتفاق یا تجربه جدید روبرو می شویم، ترشح دوپامین در این ناحیه به شدت افزایش می یابد.
این ترشح دوپامینی صرفا برای ایجاد حس خوشایند نیست؛ بلکه وظیفه دارد انعطاف پذیری عصبی را فعال کرده و به مغز فرمان دهد که اطلاعات جدید را با سرعت بیشتری یاد بگیرد. در مقابل، وقتی محرک ها تکراری می شوند، فعالیت دوپامینی در بخش مرکزی هسته آکومبنس کاهش یافته و مغز با ورود به حالت هدایت خودکار، عملا فرآیند پیر شدن شناختی خود را کلید می زند.
انقلابی در شناخت دوپامین؛ فراتر از هورمون لذت
بسیاری از ما دوپامین را به عنوان «مولکول لذت» می شناسیم، اما تحقیقات پیشگامانه تیم دکتر ارین کالیپاری (Erin Calipari) این باور قدیمی کتاب های درسی را به چالش کشیده است.
تبلیغات
طبق یافته های جدید، دوپامین صرفا پاداش یا لذت را ردیابی نمی کند؛ بلکه وظیفه اصلی آن رمزنگاری اطلاعات درباره تمام وقایع مهم و مرتبط است - خواه این وقایع مثبت باشند یا استرس زا. این کشف نشان می دهد که دوپامین یک «سیگنال یادگیری و انطباق» است که به ما کمک می کند با محیط های ناشناخته هماهنگ شویم.
چرا این کشف مهم است؟
درمان بیماری ها: این دیدگاه جدید می تواند مسیر درمان اعتیاد، اضطراب و افسردگی را تغییر دهد.
درک اعتیاد: اعتیاد دیگر صرفا به دنبال لذت بودن نیست، بلکه اختلالی در سیستم «یادگیری و انطباق» مغز است.
«پاداش تازگی»؛ مکانیسمی برای یادگیری سریع تر
پژوهش های مشترک موسسه VIB (the Flanders Institute for Biotechnology) و دانشگاه KU Leuven در بلژیک، مکانیسم دقیق چگونگی تقویت یادگیری توسط محرک های جدید را شناسایی کرده اند. محققان با مطالعه روی موش ها دریافتند که بوهای جدید بلافاصله سیستم دوپامین را فعال می کنند، در حالی که محرک های آشنا چنین اثری ندارند.
این تیم تحقیقاتی ثابت کرد که وقتی مغز با یک پدیده «نو» روبرو می شود، یک «پاداش تازگی» (Bonuse Novelty) در سیستم عصبی آزاد می شود که سرعت یادگیری تداعی گر را به شدت بالا می برد. این یافته نه تنها در یادگیری انسانی، بلکه در طراحی الگوریتم های پیشرفته یادگیری ماشینی (Machine Learning) نیز کاربرد دارد.
روتین را بشکنید!
علم به ما می گوید که برای داشتن مغزی جوان و پویا، باید به طور مداوم «ناشناخته ها» را جستجو کنیم. یادگیری یک مهارت جدید، تغییر مسیر همیشگی خانه، یا حتی مواجهه با چالش های کوچک روزمره، ترشح دوپامین را تحریک کرده و از فرآیند پیری شناختی جلوگیری می کند.
برای یادگیرنده بهتر بودن و حفظ سلامت مغز، گاهی لازم است از دایره امن خود خارج شده و اجازه دهید مغزتان با پدیده های غیرقابل پیش بینی روبرو شود.
نظراتی که حاوی توهین یا افترا به اشخاص ،قومیت ها ،عقاید دیگران باشد و یا با قوانین کشور وآموزه های دینی مغایرت داشته باشد منتشر نخواهد شد - لطفاً نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.