انجمن دیابت ایران تأکید کرده است سنسورهای پایش قند خون برخلاف برخی نگاه‌های رایج، «کالای لوکس» یا ابزار انتخابی محسوب نمی‌شوند؛ بلکه بخشی از فرآیند درمان و مراقبت روزانه بیماران دیابتی هستند و هرگونه محدودیت در دسترسی به این ابزارها می‌تواند امنیت درمانی بیماران را تحت تأثیر قرار دهد.

عدم تخصیص ارز، عامل اصلی جهش قیمت و کاهش دسترسی بیماران

دکتر کامران نیکوسخن، مدیرعامل انجمن دیابت ایران، با اشاره به افزایش بیش از دو برابری قیمت سنسورهای دیابت در نتیجه عدم تخصیص ارز با نرخ قبلی، تأکید کرد این افزایش قیمت در شرایطی اتفاق افتاده که بخش قابل توجهی از خانواده‌ها تحت فشار اقتصادی جدی قرار دارند و توان تأمین هزینه‌های جدید را ندارند.

وی با اشاره به نقش سیاست‌های ارزی در تأمین تجهیزات ضروری دیابت اظهار کرد:

زمانی که تخصیص ارز با نرخ قبلی متوقف یا نامشخص می‌شود، امکان عرضه پایدار و قیمت‌گذاری منطقی از بین می‌رود و نخستین پیامد آن، مستقیماً متوجه بیمار و خانواده او خواهد بود.

به گفته مدیرعامل انجمن دیابت ایران، شرکت‌های رسمی و قانونی فعال در حوزه تجهیزات دیابت طی سال‌های اخیر تلاش کرده‌اند فرآیندهای قانونی و ارزی را برای واردات و تأمین نیاز بیماران طی کنند، اما ادامه‌دار شدن اختلال در تخصیص ارز، تأمین پایدار این تجهیزات را با مشکل مواجه کرده است.

سنسور دیابت ابزار حیاتی درمان است، نه انتخاب تجملی

مدیرعامل انجمن دیابت ایران با رد نگاه «لوکس بودن» سنسورهای CGM تصریح کرد:

سنسورهای پایش مداوم قند خون، برای بسیاری از بیماران—به‌ویژه کودکان مبتلا به دیابت نوع یک—یک ضرورت درمانی است. این ابزارها امکان کنترل دقیق‌تر قند خون را در طول شبانه‌روز فراهم می‌کنند و مانع از بروز نوسانات خطرناک می‌شوند.

به گفته وی، کاهش دسترسی به سنسورهای CGM به دلیل افزایش قیمت ناشی از عدم تخصیص ارز، می‌تواند بیمار را در معرض خطراتی از جمله افت قند شدید، افزایش قند کنترل‌نشده، مراجعه‌های مکرر به اورژانس، بستری‌های درمانی و حتی کما قرار دهد؛ رخدادهایی که علاوه بر تهدید سلامت فرد، می‌تواند هزینه‌های پنهان و قابل توجهی را بر نظام سلامت تحمیل کند.

محرومیت از سنسور، هزینه‌های سنگین‌تری به جامعه تحمیل می‌کند

انجمن دیابت ایران با هشدار نسبت به ادامه این روند اعلام کرد محرومیت بیماران از سنسورهای پایش قند خون می‌تواند پیامدهای کوتاه‌مدت و بلندمدتی داشته باشد.

دکتر نیکوسخن در این زمینه تأکید کرد:

اگر بیماران به دلیل گرانی از سنسور محروم شوند، خطر بروز عوارض جدی دیابت افزایش می‌یابد؛ از جمله مشکلات قلبی، کلیوی، آسیب بینایی، نوروپاتی و بستری‌های مکرر. این روند در نهایت هزینه‌های سنگین‌تری را به خانواده‌ها، بیمه‌ها و نظام سلامت کشور تحمیل خواهد کرد.

وی همچنین فشار روانی خانواده‌های بیماران دیابتی، به‌ویژه خانواده‌های دارای کودک مبتلا به دیابت نوع یک، را از دیگر پیامدهای این وضعیت عنوان کرد.

درخواست اقدام فوری؛ دیابت منتظر نمی‌ماند

انجمن دیابت ایران در پایان خواستار اقدام فوری از سوی وزارت بهداشت و نهادهای مسئول شد و اعلام کرد سنسورهای پایش مداوم قند خون باید در فهرست کالاهای ضروری سلامت قرار گیرند؛ به گونه‌ای که امکان تأمین پایدار و عرضه با قیمت منطقی برای بیماران فراهم شود.

دکتر نیکوسخن در جمع‌بندی این هشدار گفت:

حفظ دسترسی بیماران به سنسورهای پایش مداوم قند خون، یک ضرورت درمانی است و باید در حکم دارو و بخش جدایی‌ناپذیر مراقبت دیابت دیده شود؛ چراکه دیابت بیماری‌ای نیست که بتوان درمان آن را به تعویق انداخت یا با وعده‌های ناتمام مدیریت کرد.