در ۵ دقیقه برای هر نوع چالش زندگی آماده شوید

به گزارش «بهداشت نیوز» به گفته‌ی اِیمی کادی (روان‌شناس اجتماعی امریکایی.م) اشارات بدنی مناسب می‌توانند اعتماد به نفس‌مان را بالا ببرند و کمک‌مان کنند تا با هر نوع چالش زندگی به خوبی روبه‌رو شویم.لحظه‌ی مرگ و زندگی است. برای مصاحبه‌ی شغلی، ارائه‌ی کنفرانس یا دادنِ یک آزمون وارد اتاق می‌شوید. از لحاظ نظری، باید خود را برای آن‌چه پیش رو دارید، به خوبی آماده می‌کردید: گواهی‌نامه‌های لازم را گرفته‌اید، آن‌چه باید بگویید را تمرین کرده‌اید، و همه‌ی موضوعات را خوب یاد گرفته‌اید.

ولی الان زمانی است که باید بهترین عمل‌کردتان را ارائه کنید، وقتی در گرداب تاریک هراس، اضطراب و عدم اعتمادبه‌نفس گرفتار می‌شوید و نمی‌توانید بر دیگران تاثیر بگذارید، بدن و ذهن‌تان وارد شرایط بحرانی می‌شوند. از آن جا با حسرت و پشیمانی خارج می‌شوید و می‌دانید نتوانسته‌اید بر این چالش غلبه کنید و پیش خودتان فکر می‌کنید برای این‌که جلوی از دست رفتن فرصت‌های مهم بعدی را بگیرید چه کارهایی باید انجام دهید.

به گفته‌ی اِیمی کادی چند راه ساده وجود دارند که به آدم‌ها کمک می‌کنند در موقعیت‌های خاص چالش زندگی بهترین عملکرد را داشته باشند و یک‌پارچگی شخصیتی‌شان را بالاتر ببرند تا توانایی‌های‌شان را به بهترین نحو نشان دهند.

کادی، دانش‌یار رشته‌ی مدیریت کسب‌وکار در آموزشکده‌ی کسب‌وکار هاروارد(HBS) در مصاحبه‌ای در مورد کتاب اخیرش به نام “حضور” که در اواخر این ماه منتشر شد، می‌گوید: “حضور یعنی دانش و قابلیت دست‌یابی به واقعی‌ترین حالت‌تان – ارزش‌های اصلی‌تان، بهترین استعدادها و قابلیت‌های‌تان، تخصص‌تان – و استفاده‌ی حقیقی از آن در هنگام نیاز؛ هنگامی که معمولا کم‌ترین احتمال را برای رسیدن به موفقیت در خودمان می‌بینیم”.

“واکنش‌های دیگران را نسبت به خودمان فراتحلیل می‌کنیم: این یک شکستِ بد بود. این کار فکرمان را به طور کامل از حل مشکلات منحرف می‌کند، و هم‌چنین باعث نابودی چرخ‌دنده‌های مغزمان می‌شود.” وقتی فردی احساس ناتوانی یا “ازخودبیگانگی” کند، ابزارهایی مانند عمل‌کرد اجرایی، حافظه و حتی مهارت‌های شنیداری هم قدرت‌شان را از دست می‌دهند.حضور داشتن به این معنی نیست که همیشه به نتیجه‌ی مطلوب‌تان می‌رسید. برای رسیدن به مفهوم حضور نیازی نیست برون‌گرا یا کاریزماتیک یا مخصوصا مودب باشید.وی می‌نویسد: “حضور، مهارت‌ها یا استعدادهای جدیدی به شما را نمی‌دهد؛ بلکه کمک‌تان می‌کند مهارت‌ها و استعدادهایی را که دارید به اشتراک بگذارید. شما را باهوش‌تر یا آگاه‌تر نمی‌کند؛ بلکه آماده‌تر و انعطاف‌پذیرترتان می‌کند. تغییری در آن‌چه هستید به وجود نمی‌آورد؛ بلکه به شما امکان می‌دهد آن‌چه واقعا هستید، باشید”.

برخلاف باورهای عامیانه در مورد کمک به نفس، حضور به این معنی نیست که در آیینه نگاه کنید و مثل استوارت اسمالی، شخصیت کلاسیک برنامه‌ی “زنده شنبه شب” مدام تاکیدات روزانه‌ی الکی را تکرار کنید. بلکه، به این معنی است که باید از آن‌چه هستید خوشحال باشید و از همه مهم‌تر، خودتان را به صورت واقعی ارائه کنید.

وی می‌گوید: “نمی‌توانید حضور را از پیش طرح‌ریزی و تمرین کنید؛ به صورت ناهماهنگ و خالص حادث می‌شود. حضور هرگز نمی‌تواند ساختگی باشد”.

این کتاب بر اساس تحقیقات و بازتاب‌های سخنرانی‌ فوق‌العاده محبوب وی در برنامه‌ی تدتاک ۲۰۱۲ در مورد ارتباط بدن و ذهن نوشته شد. ویدئوی این برنامه بیش از ۲۹ میلیون بار مشاهده شده است. با اتخاذ “موقعیت‌های قدرت” دو دقیقه پیش از وقوع یک اتفاق مهم، آدم‌ها به صورت مثبت می‌توانند رفتار و درک شخصی‌شان را تغییر دهند، که در عوض نحوه‌ی نگرش دیگران نیز را به خود تغییر می‌دهند.
وی می‌نویسد: “اشارات بدنی‌مان، ‌که اغلب بر اساس پیش‌داوری‌ها صورت می‌گیرند، به اشارات بدنی آدم‌های دیگری که در تعامل با آنها هستیم، شکل می‌دهند.

اگر عمل‌کرد ضعیفی از دیگران انتظار داشته باشیم، اشاره‌ی بدنی نامناسب و دل‌سردکننده بروز می‌دهیم. به شکل طبیعی، آدم‌ها اشاره‌ها را درک می‌کنند و بر اساس آن‌چه انتظار داریم – به شکل ضعیف- عمل می‌کنند. چگونه یک فرد تحت چنین شرایطی می‌تواند از پسِ یک مصاحبه بربیاید؟ وقتی اشارات بدنی‌مان نشان‌دهنده‌ی آمادگی و اطمینان‌مان در چالش زندگی باشند، دیگران نیز به همین شکل به ما واکنش نشان می‌دهند، و به صورت ناخودآگاه، نه تنها نگرش‌شان را در مورد خودمان مثبت‌تر می‌کنیم، بلکه نگرش خودمان را نیز نسبت به خودمان و چالش زندگی بهبود می‌بخشیم.”

با کمی تلنگر به خودمان و با انجام حالت‌های بدنی که نشان‌دهنده‌ی افتخار و پیروزی هستند، مثل “ستاره‌ی دریایی” یا “زن شگفت‌انگیز” – ژست‌هایی که در فیلم قلمروی حیوانات برای نشان دادن قدرت استفاده می‌شد –آدم‌ها حداقل می‌توانند تک‌گویی‌های منفی درونی‌شان را که باعث تضعیف‌شان می‌شود آرام و ساکت کنند.

کادی می‌گوید: “این کار به آدم‌ها امکان می‌دهد به جای نگرانی در مورد آن‌چه بعدها پیش می‌آید یا چند لحظه‌ی قبل انجام داده است یا چگونه فرد دیگری در مورد‌ شان فکر می‌کند، در زمان حال به دنبال حل مشکل بگردند. و تا حدودی، این همان چیزی است که واقعا آن را قدرت شخصی می‌نامند. این قابلیتی است که با آن می‌توانید خود را متعهد کنید و دقیقا به کارتان متمرکز و با آن درگیر شوید و خودتان را در چرخه‌ی نگرانی‌ها گرفتار نکنید.”
قبلا می‌گفتند “تا انجامش نداده‌‌ای، اعتباری ندارد” ولی صحیح‌تر این است که “تا تبدیل به خودت نشده‌ای، ‌اعتباری ندارد”.وی ادامه می‌دهد: “تمام کاری که باید انجام دهید این است که از الان ۵ دقیقه تمرکز کنید، ؛ نیازی نیست برنامه‌ی بلند مدت بریزد و بگویید در مدت یک‌سال رییس خواهم شد. به نظر من تنها راهی که با آن می‌توانیم پیشرفت کنیم آن است که به با مهربانی و به آرامی هرازگاهی به خودمان تلنگری بزنیم و رو به جلو حرکت کنیم، و پس از این‌که در مجموع به پیشرفت رسیدید، روزی به عقب نگاهی می‌اندازید و می‌گویید ‘خدای من، من در تمام راه همین جا بودم'”.

به گفته‌ی کادی، کار قبلی‌اش در مورد کلیشه و تعصب مورد استقبال زیادی در به اشتراک‌گذاری تحقیقات علوم اجتماعی با مخاطبین غیردانشگاهی و آدم‌های نیازمند کمک قرار گرفت؛ آدم‌هایی که لزوما قدرت یا جایگاه اجتماعی ندارند مانند برخی زنان، سال‌خوردگان، و افراد معلول، ولی می‌توانند با این آموزه‌ها در هر روز از زندگی‌شان بدون پرداخت هزینه‌های گزاف برای سفرهای معنوی یا انجام یوگا احساس قدرت کنند.

کادی می‌گوید: “تمام کاری که باید انجام دهیم این است از این لحظات سخت به سلامت بگذریم – با موفقیت بگذریم – و از این‌که خودمان را نشان دادیم، ‌خوشحال باشیم؛ از این‌که هر کاری می‌توانستیم انجام دادیم تا بر تغییرات تاثیر بگذاریم یا به نتیجه‌ی مطلوب برسیم، ولی حتی اگر به نتیجه‌ی دلخواه‌مان هم نرسیدیم – هیچ افسوسی نمی‌خوریم”.

” من واقعا و با اطمینان اعتقاد دارم وقتی آدم‌ها حضور دارند، دیگران هم می‌توانند حضور داشته باشند، و این همان ایجاد ارتباط است. فکر می‌کنم حضور شما باعث راحتیِ حضور دیگران می‌شود، و به اعتقاد من، این واقعا فوق‌العاده است”. ‌

منبع: بازده