فشارخون بالا بعد از هفتهی ۲۰ بارداری اگر با علائم بیماریهای دیگری همراه نباشد، میتواند نشانهی بیماری فشارخون حاملگی باشد. کنترل نکردن به موقع فشارخون حاملگی میتواند خطرهایی برای سلامت مادر و جنین داشته باشد.
به گزارش بهداشت نیوز، اندازهگیری فشارخون و نشان دادن مقادیری بیشتر از ۱۴۰ روی ۹۰ را فشارخون بالا میگویند. فشارخون بالا معمولاً علائم قابل تشخیصی ندارد، مگر در مواردی که فشارخون خیلی بالا باشد. درصورتیکه فشارخون مادر بعد از هفتهی ۲۰ بارداری، در چند بار اندازهگیری توسط پزشک بالا باشد، پزشک برای بررسی احتمال مسمومیت حاملگی یا پره اکلامپسی، آزمایش ادرار تجویز خواهد کرد. پرهاکلامپسی یک بیماری جدی است که طی آن در میانهی بارداری، فشارخون افزایش مییابد و وجود پروتئین در ادرار، اختلالات کبد و کلیه، سردرد یا تغییرات بینایی رخ میدهد. درصورتیکه علائم پرهاکلامپسی وجود نداشته باشد و فقط مادر فشارخون بالا داشته باشد، پزشک تشخیص فشارخون حاملگی خواهد داد. اگر مادر قبل از دوران بارداری نیز فشارخون بالا داشته یا پیش از هفتهی ۲۰ بارداری دچار آن شده باشد، دارای فشارخون مزمن است که با فشارخون حاملگی متفاوت است. زنانی که شرایط زیر را داشته باشند، بیشتر در معرض ابتلا به فشارخون حاملگی خواهند بود:
· چاقی و اضافه وزن در بارداری
· بارداری در سن بالاتر از ۴۰ سال
· نارسایی مزمن کلیه یا دیابت
· سابقهی خانوادگی فشارخون حاملگی یا پرهاکلامپسی
تأثیر فشارخون حاملگی در سلامت مادر و کودک
در بیماری فشارخون حاملگی، هرچه فشارخون بالاتر باشد یا در هفتههای زودتری اتفاق بیفتد، خطرهای بیشتری برای سلامت مادر و جنین به وجود میآورد. خوشبختانه بیشتر زنانی که دچار فشارخون حاملگی میشوند، تنها یک حالت خفیف از این بیماری را تجربه میکنند و معمولاً در اواخر بارداری نیز دچار آن میشوند. این افراد با این که احتمال کمی وجود دارد که نیاز به القای زایمان یا سزارین داشته باشند، معمولاً شرایط عادی دارند و میتوانند بارداری طبیعی خود را ادامه دهند. مادرانی که به فشارخون حاملگی مبتلا میشوند، بیشتر در معرض ابتلا به پرهاکلامپسی در ادامهی بارداری یا بعد از زایمان قرار دارند. درصورتیکه فشارخون حاملگی پیش از هفته سیام بارداری شروع شده باشد، احتمال ابتلا به پرهاکلامپسی بسیار بیشتر خواهد بود.
در صورت داشتن علائم پرهاکلامپسی مانند تورم، افزایش وزن ناگهانی، سردرد مداوم یا شدید، تغییر در بینایی، درد بالای شکم، حساسیت به لمس، تهوع و استفراغ یا علائم جدا شدن زودرس جفت مانند لکهبینی یا خونریزی واژینال، حساسیت به لمس و درد رحم را مشاهده کردید، بلافاصله با پزشک تماس بگیرید. همچنین ابتلا به فشارخون حاملگی، مادر باردار را در معرض خطر برخی دیگر از عوارض بارداری مثل محدودیت رشد داخل رحمی، تولد زودرس و مرگ جنین در رحم قرار میدهد. در صورت ابتلا به فشارخون حاملگی، پزشک با توجه به این خطرها، مادر و کودک را به دقت تحت نظارت قرار خواهد داد.
اقدامات پزشکی پس از تشخیص فشارخون حاملگی
از آنجا که فشارخون بالا میتواند در جریان خون جفت تأثیر بگذارد، اگر فرد مبتلا به فشارخون حاملگی باشد، پزشک برای اطمینان از سلامت و رشد کودک و همچنین بررسی مقدار مایع آمنیوتیک، سونوگرافی و آزمایش پروفایل بیوفیزیکال را تجویز خواهد کرد. درصورتیکه پزشک مشکلی را در سونوگرافی مشاهده کند، ممکن است برای بررسی بیشتر، آزمایشهایی مانند سونوگرافی داپلر را تجویز کند تا جریان خون در بدن نوزاد با دقت بیشتری برسی شود. همچنین پزشک برای تحت نظر داشتن احتمال ابتلا به پرهاکلامپسی، مجموعهای از آزمایشهای خون و ادرار را تجویز خواهد کرد. ممکن است لازم باشد دو بار در هفته، فشارخون مادر باردار اندازهگیری شود و هر هفته آزمایش خون انجام شود. این آزمایشها کمک خواهد کرد که در صورت ابتلا به پرهاکلامپسی، پزشک هرچه سریعتر آن را تشخیص دهد. همچنین برای بررسی سلامت جنین، به صورت دورهای ممکن است سونوگرافی و تست بدون استرس درخواست شود. مدیریت و کنترل بیماری توسط پزشک پس از تشخیص، با میزان بالا بودن فشارخون شما، چگونگی وضعیت سلامت و رشد کودک و این که چه مدت از بارداریتان گذشته در ارتباط است. پزشک ممکن است فرد را به یک پزشک متخصص در زمینهی بارداریهای پرخطر ارجاع دهد.
اگر بیماری قبل از هفتهی ۳۷ تشخیص داده شود، فشارخون به میزان زیادی بالا نباشد و وضعیت جنین نیز مناسب باشد، ممکن است به مادر استراحت داده شود و از فعالیت زیاد منع شود. در این حالت از مادر خواسته میشود تا فشارخون خود را تحت کنترل قرار دهد. همچنین لازم است به صورت مرتب، ملاقاتهایی را با پزشک داشته باشد تا آزمایشهای لازم برای بررسی وضعیت مادر و جنین انجام شود. اگر فشارخون به شدت بالا باشد؛ فشارخون ۱۶۰ روی ۱۱۰ یا بالاتر، پزشک ممکن است دارویی برای کاهش فشارخون تجویز کند و تا زمان زایمان نیاز به بستری شدن در بیمارستان وجود داشته باشد. اگر بارداری هنوز به هفتهی ۳۴ نرسیده باشد، پزشک ممکن است داروی کورتیکواستروئیدها را به منظور تسریع رشد ریهی کودک و سایر اندامها تجویز کند. اگر شرایط بدتر شود، وضعیت کودک در درون رحم مناسب نباشد یا اگر ۳۷ هفته یا بیشتر از بارداری گذشته باشد، ممکن است با توجه به شرایط، پزشک نیاز به القای زایمان یا سزارین را تشخیص دهد؛ حتی اگر کودک هنوز رشد کافی نکرده باشد. علاوه بر این، ممکن است پزشک از شما بخواهد با شمارش روزانهی ضربات جنین، حرکات او را تحت نظر بگیرید که یک روش خوب برای بررسی سلامت کودک در فواصل بین قرار ملاقاتها با پزشک است. این نکته را نیز بدانید که ضربات کودک را شمارش کرده یا نکرده باشید، اگر متوجه شوید که کودک کمتر از قبل حرکت میکند، باید با پزشک خود تماس بگیرید.
مراقبتهای پس از زایمان
پس از زایمان، فشارخون مادر برای مشاهدهی علائم فشارخون بالا یا پرهاکلامپسی به دقت تحت نظر قرار میگیرد. لازم است فشارخون تا ۱۲ هفته بعد از زایمان تحت کنترل باشد. چند هفته پس از زایمان، معمولاً فشارخون به سطح طبیعی بازمیگردد. اگر مادر در این مدت، هر یک از علائم پرهاکلامپسی را داشت، باید به پزشک مراجعه کند. در برخی زنان نیز فشارخون همچنان بالا میماند. اگر بعد از سه ماه از زایمان، فشارخون هنوز بالا باشد، فرد دچار فشارخون مزمن است. بارداری معمولاً باعث میشود که فشارخون در پایان سه ماهه اول بارداری و بیشتر در سه ماههی دوم بارداری کاهش یابد که این امر به طور موقت، فشارخون مزمن را پنهان میکند، زیرا فشارخون در پایان سه ماههی دوم به سطح طبیعی خود بازمیگردد.
منبع:تبیان
نظراتی که حاوی توهین یا افترا به اشخاص ،قومیت ها ،عقاید دیگران باشد و یا با قوانین کشور وآموزه های دینی مغایرت داشته باشد منتشر نخواهد شد - لطفاً نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.