تاثیر تدابیر روان‌شناختی بر پیشرفت سرطان

به گزارش «بهداشت نیوز» بین افراد گروه‌های مزبور تفاوتی بجز شرکت در گروه‌های حمایت یا گروه‌های بی‌حمایت نبود تا بر آن اساس، تفاوت میانگین زنده ماندن را بتوان تبیین کرد. به این معنا که از لحاظ میزان اولیه وخامت بیماری سرطان، تدابیر درمانی یا سایر متغیرهایی که می‌باید بر طول زنده ماندن تأثیری می‌داشت تفاوتی بین دو گروه زن یاد شده نبود. به این ترتیب اشپیگل و همکارانش پذیرفتند که تدابیر آنان موجب افزایش مدت زنده ماندن زنان گروه‌های حمایت شده است.

حالا این سوال پیش می‌آید که این تدابیر چگونه پیشرفت سرطان را در این زنان کند ساخت؟ هنوز موضوع روشن نشده اما می‌دانیم که زنان گروه حمایت اجتماعی، از یکدیگر نوعی توان روان‌شناختی کسب می‌کردند؛ توانی که بسیار هیجانی و عاطفی و حمایتی بود. اعضاء گروه، هراس‌های‌شان را از مرگ و مردن به زبان می‌آوردند. برای دیدن اعضای گروه خودشان به بیمارستان می‌رفتند، در غم فقدان اعضای متوفی عزاداری می‌کردند و در تشییع جنازه و در غم از دست دادن یاوری‌ها و دوستی‌های‌شان به سوگ می‌نشستند. علاوه بر سوگواری با هم، نیروی شگرفی هم کسب می‌کردند. احساس میکردند برای زنده ماندن تخصص پیدا کرده اند؛ تسلطی که از مواجهه با مرگ برخاسته بود.

از انتقال ارزش‌های زیستن به فرزندان گرفته تا نوشتن کتاب‌های شعر. در واقع آنها شیوه تازه‌ای برای زیستن در پیش می‌گرفتند. سطح آشفتگی هیجانی نیز در این گروه کمتر بود و بهتر از زنان دیگر یاد گرفته بودند تا با دردهای جسمانی خود مقابله کنند. پس از تحقیقبات صورت گرفته دانشمندان متوجه شدند که کاهش پریشانی و آشفتگی منجر به بهبود کارکرد دستگاه ایمنی و این نیز موجب کند شدن جریان بیماری سرطان شود.

منبع: ویکی روان