عفونت های قارچی ناخن (اونیکومیکوزیس) یک مشکل جهانی است. برآورد می شود که ۲۲-۱۵% تمام تغییرات ناخنی به علت اونیکومیکوزیس باشد. ۵-۲% جمعیت بزرگسالان در اروپا مبتلا به اونیکومیکوزیس می باشند.
به گزارش بهداشت نیوز، اونیکومیکوزیس همچنین در خاورمیانه، هند و خاور دور نیز شایع است. بروز عفونت و نوع قارچ های ایجاد کننده اونیکومیکوزیس با سن، جنس، شغل، وضعیت بهداشت و عوامل محیطی و آب و هوایی ارتباط دارد. نکته مهم آن که معمولا ۸۰% عفونت های درماتوفیتی در پا و ۲۰ % در دست ها رخ می دهد.
دکتر محمدعلی نیلفروش زاده رئیس انجمن متخصصین پوست ایران می گوید: به طور معمول بیماری قارچی اطراف ناخن در افرادی ایجاد میشود که استعداد ابتلا به آن را داشته باشند. این استعداد شامل عوامل محیطی، عوامل ارثی و مشکلات شخصی هر فرد است. افرادی که در محیطهای مرطوب کار میکنند یا در طول روز زیاد با آب و رطوبت در تماس هستند، افرادی که ساعتهای طولانی کفش به پا دارند و پاهایشان زیاد عرق میکند، افرادی که در هفته چند بار استخر میروند، بیماران مبتلا به دیابت و بیمارانی که قندهای کنترل نشده دارند، افراد چاق و با اضافه وزن بالا بیشتر دچار این مشکل میشوند؛ به خصوص اگر بهداشت و شستشوی مناسب پوستشان را هم انجام ندهند مانند آشپزها، آرایشگران، ورزشکاران و دندانپزشکان.
وی ادامه می دهد: عفونت های قارچی میتواند موجب بدشکلی و تغییر رنگ ناخنها شود. زیر ناخن پوستههای ضخیمی ایجاد میشود و همه این موارد باعث بدشکلیهای پیشرونده در آینده خواهد شد. از آنجا که عفونتهای قارچی واگیردار هستند، امکان سرایت عفونت از یک ناخن به سایر ناخنها یا انتقال عفونت از فردی به فرد دیگر وجود دارد. مشکل تغییر رنگ ناخن ما را متوجه برخی از بیماریهای مهم میکند به همین دلیل هرگونه تغییر رنگ در ناخن به طور حتم باید علت یابی شود. بنابراین مراجعه به یک متخصص پوست کمک کننده است.
متخصص پوست، مو و زیبایی چنین عنوان می کند که بر اساس تشخیص عفونت قارچی دیدن قارچ در آزمایش میکروسکوپی با KOH (هیدروکسید پتاسیم) و جدا کردن عامل عفونت است. انیکومایکوز اغلب بیش از یک عضو خانواده را درگیر میکند. با این همه معلوم نیست که آیا موارد خانوادگی بیانگر انتقال بیماری در یک فضای مشترک است یا استعداد مشابه ناشی از ژنتیک، محیط و ویژگیهای رفتاری مشترک. بنابراین باوجود این که اقدامات سادهای که ممکن است خطر انتقال را محدود کنند ـ مانند عدم اشتراک ناخنگیر یا کفش ـ منطقی به نظر میرسند، درمان دارویی را نمیتوان تنها به دلیل کاهش سرایت بیماری تجویز کرد.
حتی در افرادی که انیکومایکوز درمان نشده است، تینهآ پدیس همراه آن باید درمان شود (تا خطر سلولیت مرتبط با آن کاهش یابد) و با توصیه به مراقبت مداوم از پا، از عود آن جلوگیری کرد. این مراقبت شامل استفاده از جوراب یا پوششهای کاهنده رطوبت پا، خشک کردن دقیق پا و فضای بین انگشتان پس از شستشو و استفاده از مرطوب کنندهها روی پوستهای ترک خورده است که میتواند محل ورود قارچ باشند.
رئیس مرکز تحقیقات پوست و سلول های بنیادی می گوید: دبریدمان وسیع ممکن است به فرونشاندن بیماری جزیی ناخن کمک کند، هرچند که کارآیی آن به خوبی مورد مطالعه قرار نگرفته است. دبریدمان را میتوان روی ناخنهایی که به دنبال استحمام نرم شدهاند با یک ناخنگیر یا سوهان ناخن انجام داد. در درمان ضایعات قارچی ناخن می توان از ترکیبات موضعی و خوراکی کمک گرفت. درمان های موضعی شامل آمورولفین (Loceryl)، تیوکونازول (Trosyl) و سیکلوپیروکس اولامین (Penlac) که به صورت لاک در دسترس هستند، از جمله داروهای موضعی هستند که برای درمان انیکومایکوز بیشتر مورد استفاده قرار گرفتهاند تمام این داروها برای استفاده ضدعفونت درماتوفیتی دیستال بسیار مناسب هستند. تجربیات بالینی نشان میدهد که هنگام استفاده از درمانهای موضعی، تلفیق آن با دبریدمان وسیع (سوهان زدن سطح فوقانی ناخن که حجم زیادی از ناخن نیازمند به درمان را حذف میکند)، میتواند احتمال موفقیت درمان را افزایش دهد.لاک آمورولفین، لاک سیکلوپیروکس اولامین، رنگ تیوکونازول از جمله درمان های موضعی هستند. کرم تربینافی (Lamisil)، کرم کتوکونازول (Niaoral) یا هر آزول دیگر؛ مراقبت از پا، شامل شستشو، خشک کردن دقیق و پوشیدن کفشهایی که تروما، گرما و رطوبت را به کمترین میزان برساند.(سلامت)
نظراتی که حاوی توهین یا افترا به اشخاص ،قومیت ها ،عقاید دیگران باشد و یا با قوانین کشور وآموزه های دینی مغایرت داشته باشد منتشر نخواهد شد - لطفاً نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.