یک فراتحلیل جدید نشان میدهد که ظاهرا تجویز با فواصل طولانی داروی اوکرلیزوماب، یک آنتیبادی مونوکلونال به اندازه برنامه تجویز استاندارد آن بر بیماری اسکلروز متعدد یا اماس موثر باشد.
به گزارش بهداشت نیوز، یک بررسی سیستماتیک و فراتحلیل جدید انجامشده بوسیله پژوهشگران دانشگاه علوم پزشکی تهران و دانشکده پزشکی دانشگاه جانز هاپکینز که در ژورنال Neurological Science منتشر شده است نشان میدهد که افزایش فاصله بین تزریقهای اوکرلیزوماب، به طور قابل توجهی عودهای بالینی یا فعالیت بیماری تشخیص داده شده بوسیله امآرآی را در بیماران دچار اماس افزایش نمیدهد.
این یافتهها به پزشکان و بیمارانی که «تجویز با فواصل طولانی» (EID) این دارو را در طول و پس از همهگیری کووید-۱۹ اتخاذ کردهاند، اطمینان خاطر میدهد.
چرا تجویز با فواصل طولانی؟
اوکرلیزوماب، یک آنتیبادی مونوکلونال بسیار مؤثر ضد CD20، معمولاً هر شش ماه یکبار تجویز میشود. با این حال، نگرانیها در مورد خطر عفونت و پاسخهای ضعیف واکسن - به ویژه در طول همهگیری کووید-۱۹ - بسیاری از پزشکان را بر آن داشت تا تزریقهای برنامهریزی شده آن را به تعویق بیندازند. عمل افزایش فواصل تزریق این دارو که زمانی تجربی تلقی میشد، به سرعت در مراقبتهای واقعی بالینی از اماس رایجتر شده است.
آنچه این مطالعه انجام داد
پژوهشگران ۱۶ مطالعه کوهورت شامل بیش از ۲۳۰۰ بیمار را بررسی کردند - ۱۱۴۷ نفر تجویز با فواصل درازمدت و ۱۲۰۱ نفر با تجویز استاندارد(SID) . این مطالعات که عمدتاً در ایتالیا و بریتانیا انجام شده بودند، در نحوه تعریف EID بسیار متفاوت بودند. در برخی موارد، حتی یک تأخیر چهار هفتهای نیز به عنوان فاصله طولانی در نظر گرفته شد. در برخی دیگر، تزریقها تا زمان تشخیص جمعیت مجدد سلولهای B به تعویق افتادند.
شش مطالعه دادههایی در مورد عودهای بالینی و هشت مطالعه در مورد فعالیت امآرآی ارائه دادند که امکان جمعآوری کمی را فراهم کرد.
یافتههای کلیدی
عودهای بالینی در تجویز با فواصل طولانی نسبت به تجویز با فواصل استاندارد افزایش نیافتند.
نتایج امآر آی شامل ضایعات جدید یا بزرگشده T2 و ضایعات با تشدید گالدولینیوم در تجویز با فواصل طولانی تغییری نکردند.
آزمونهای آماری و تحلیلهای نمودار قیفی هیچ مدرکی دال بر گزارشدهی تحریفشده پیدا نکردند.
پیشرفت ناتوانی همچنان نامشخص است: در حالی که اکثر مطالعات نمرههای EDSS پایدار را نشان دادند، دادهها محدود بودند. تعداد کمی از آنها میزان کمی بالاتر - اما از نظر آماری بیمعنی - از بدتر شدن ناتوانی در گروههای تجویز با فواصل طولانیمدت را گزارش کردند.
اثرات بر سیستم ایمنی بین دو استراتژی تجویز دارو متفاوت بود:
-تجویز با فواصل استاندارد بیشتر احتمال داشت باعث کاهش سطح IgG، IgA و IgM شود.
- برخی از مطالعات تجویز با فواصل طولانی نشان دادند که جمعیت سلولهای B بیشتر است، اگرچه این با افزایش فعالیت بیماری همبستگی نداشت
- میزان زنجیره سبک نوروفیلامنت (NfL)، یک نشانگر زیستی آسیب عصبی، در هر دو گروه پایدار ماند.
معنی نتایج
به طور کلی، تجزیه و تحلیل نشان میدهد که افزایش فواصل تجویز اوکرلیزوماب، کنترل بیماری اماس را در کوتاه مدت تا میان مدت بدتر نمیکند. این یافتهها میتواند انعطافپذیری معناداری را برای بیمارانی که نگران خطر عفونت هستند، به ویژه افرادی که هیپوگاماگلوبولینمی مکرر یا پاسخ ضعیف به واکسن دارند، فراهم کند.
با این حال، نویسندگان هشدار میدهند که:
بسیاری از مطالعات مورد بررسی فاقد پیگیری طولانی مدت بودند.
- تعاریف تجویز با فواصل طولانی یا EID بسیار متفاوت بود.
- اکثر مطالعات مشاهدهای بودند، نه تصادفی، که احتمال سوگیری اندیکاسیونرا افزایش میدهد (بیماران با بیماری پایدارتر احتمال بیشتری برای دریافت EID داشتند).
تأثیر بر پیشرفت ناتوانی طولانیمدت همچنان نامشخص است.
مسیرهای آینده
پژوهشگران مطالعات بزرگ، آیندهنگر و ایدهآل تصادفی با تعاریف استاندارد از تجویز با فواصل طولانی را توصیه میکنند. کارهای آینده همچنین باید موارد زیر را بررسی کنند:
- نتایج گزارششده توسط بیمار
- روند ناتوانی طولانیمدت
- استراتژیهای دوز مبتنی بر نشانگر زیستی
- خطرات عفونت در طول چندین سال
- آستانههای بهینه برای دوز هدایتشده توسط سلولهای B
چکیده
به نظر میرسد تجویز با فواصل طولانی اوکرلیزوماب، پایداری بالینی و رادیولوژیکی را در بیماری اماس حفظ میکند، و آن را به گزینهای بالقوه ایمن برای بیماران منتخب - بهویژه کسانی که به دنبال به حداقل رساندن سرکوب سیستم ایمنی تجمعی هستند - تبدیل میکند.
نظراتی که حاوی توهین یا افترا به اشخاص ،قومیت ها ،عقاید دیگران باشد و یا با قوانین کشور وآموزه های دینی مغایرت داشته باشد منتشر نخواهد شد - لطفاً نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.