به گزارش بهداشت نیوز: زخم های معده که به آنها زخم های گوارشی نیز اطلاق می شود، جراحاتی هستند که در مخاط پوشاننده این اندام به وجود می آید. این بیماری معمولا در افراد بالای 50 سال بروز می کند و آقایان بیشتر از خانم ها مستعد ابتلا هستند. امروزه روش های متعددی برای درمان شناخته شده است که از جمله می توان به درمان های طبیعی نیز اشاره کرد.
در بعضی موارد، زخم ها با علائم مشخصی همراه نیست اما پس از خوردن یا آشامیدن بعضی از خوراکی ها تشدید می شود. ترش کردن، سوء هاضمه، درد پس از غذا خوردن، کاهش وزن و حالت تهوع جز رایج ترین علائم زخم معده است. البته در برخی موارد ممکن است خونریزی نیز در پی داشته باشد.
علل متعددی برای این بیماری تشخیص داده شده که عبارتند از:
عفونت باکتریایی: در این حالت باکتری از طریق مواد غذایی به معده می رسد.
تغذیه نامناسب: مصرف زیاد چربی، ادویه ها، سس و غذا خوردن خیلی سریع
حالت اسیدی زیاد معده: افرادی که به طور مکرر ترش می کنند در معرض خطر ابتلا به زخم معده هستند.
مصرف برخی داروها: داروهای ضد التهاب از گروه مسکن ها مانند آسپرین، ایبوپروفن و کورتیزون.
استرس
عوامل وراثتی
سرطان
اگر خود را جز افراد در معرض خطر می دانید بهتر است با پزشک مشورت کنید تا درمان به موقع تشخیص داده شود. متخصصان توصیه می کنند تغذیه سالم، کاهش مصرف چای، قهوه و دخانیات ( مانع بهبود زخم)، اجتناب از مصرف داروهای زمینه ساز و دوری از استرس همراه با چندین روز استراحت برای بهبود بیماری لازم است.
بایدها و نبایدهای غذایی
اگر از زخم معده رنج می برید یا علائم ابتدایی آن را احساس می کنید، خوراکی های زیر برای شما توصیه می شود:
لبنات و به ویژه شیر ( البته نه طی مدت بهبودی موقت)
گوشت و ماهی همراه با کمی چربی به شکل کبابی و همچنین تخم مرغ
غلات، سبزیجات و خمیرهای مخلوط با سبزیجات
پوره سبزجات
میوه های کاملا رسیده و شیرین به شکل تازه، پوره یا کمپوت
آب، نوشیدنی های رقیق و دمنوش های شیرین
روغن زیتون، آفتابگردان، ذرت، سویا و مارگارین
همچنین باید از این خوراکی ها اجتناب کرد:
پنیرهای شور و مانده
گوشت های پرچرب وتخم مرغ نیمرو یا آب پز
نان تازه، کیک های و شیرینی های شکلاتی، غلات سبوس دار
سبزیجات ایجاد کننده نفخ مانند کلم، گل کلم، پیاز، کنگر فرنگی و فلفل خام
میوه های ترش به شکل نارس، شربت و خام
قهوه، چای، شکلات گرم و نوشابه های گازدار
کره، خامه و روغن
سوپ های آماده، عسل، پاستا، انواع خمیرها، مرباجات، آبمیوه های کنسانتره، خوراکی های سرخ شده، شکلات، سس های تند، میوه های خشک و یخ.
علاوه بر رعایت نکات ذکر شده، بهتر است روش های طبیعی نیز در نظر گرفته شود:
دو عد سفیده تخم مرغ هم زده را با دو قاشق روغن زیتون مخلوط کرده و چند بار در روز میل کنید.
2 تا 5 لیوان آب کرفس تازه ( برگ وساقه) را در روز بنوشید.
موز سبز پخته یا کبابی را هر روز بخورید زیرا موز یک لایه محافظ در برابر شیره های گوارشی ایجاد می کند.
سبوس گندم را در برنامه غذایی بگنجانید زیرا درد ناشی از اسید گوارشی را تسکین می دهد.
دو عدد هویج را با یک برگ کلم سفید و یک لیوان آب در مخلوط کن بریزد. پس از صاف کردن، بین غذا جرعه های کوچک بنوشید.
نصف بادمجان را با کمی نمک و یک قاشق جلبک دریایی مخلوط کرده و با نصف لیوان آب بخورید.
یک لیوان آب را با یک قاشق بادرنجبویه و یک قاشق بابونه به مدت 5 دقیقه بجوشانید. بگذارید بماند و هر شب بعد از شام میل نمایید.
یونجه، گیاهی است غریب که امروزه در اذهان عمومی تنها به درد علوفه دام میخورد، درحالیکه در گذشته استفادههای فراوان از این گیاه پرفایده میشده است.این گیاه که عمدتاً در آسیا کشت میشود از اولین گیاهان دارویی شناختهشده برای بشر است.
«یونجه» که در فارسی به آن «اسپست باغی»، «سپست»، «سبیس» یا «درفا»، در افغانستان «اسپیشتا» و در ترکی بدان «یونجه»، به رومی «میدیکی»، به مصری «قضب» و به عربی «رطبه» یا همان «فصفصه» گویند، گیاهی است علفی، پایا و از تیره پروانهواران و همدسته شبدرها که ارتفاع آن تا یک متر میرسد. دارای ساقههای بلند و برگچههای نازک، نوکتیز و بیضی شکل. گلهایش غالباً بنفش، کوچک یا گاهی زردرنگ است و به شکل سیر، میوه «یونجه» مانند صدف بوده و دانه داخل میوه مانند لوبیا ولی کوچکتر از آن است. «یونجه» ریشهای بسیار عمیق دارد که تا ۳ متر به عمق زمین نفوذ میکند، در نتیجه ویتامینها و مواد معدنی را از خاک تهیه میکند. این گیاه از علفهای خوب مراتع است و بهترین نوع آن سبز املس (نرم) است.
این گیاه در اکثر نقاط جهان رشد میکند و به صورت وحشی در بعضی نواحی معتدل آسیا و شمال آفریقا میروید که انواع و اقسام دارد. مزاج یونجه تازه در آخر اول گرم و تر و خشک آن، گرم و خشک است و قوتش تا ۵ سال باقی میماند.
یونجه از نظر تغذیه عمومی غذایی کامل است که چاق میکند و آهن بسیاری دارد و خوردن آن تمام اعضای بدن را تقویت میکند، «یونجه» در درمان ضعف عمومی، ضعف بنیه، کمخونی و اعصاب مفید است و مغز و ستون فقرات را قوت میبخشد. این گیاه خوراکی با خواص تغذیهای فوقالعاده، منبع غنی از ویتامینهای B ,K ,E ,D ,A و همچنین املاح معدنی نظیر کلسیم، اسیدفولیک، منیزیم، پتاسیم به حساب میآید و البته مصرف خشک آن تأثیرگذارتر خواهد بود.
از دیگر فواید گیاه یونجه این است که حاوی مقدار قابلتوجهی پروتئین است. علاوه بر این ریشه گیاه یونجه قابلیت آن را دارد که تا عمق ۱۸ متری زمین هم پیشروی کرده و ویتامینها و مواد معدنی بیشتری را از خاک جذب کند.
بررسیهای گذشته حاکی از آن است که مصرف گیاه یونجه میتواند در پاکسازی روده از مواد سمی موثر باشد. همچنین گیاه یونجه کلسترول بد را کاهش میدهد و در تصفیه خون نقش دارد.
ترکیبات شیمیایی
ترکیبات شیمیایی یونجه بر حسب آن که عمل تجزیه روی این گیاه جوان (قبل از گل دادن) یا در آغاز گل دادن و یا پس از پیدایش گل انجام گیرد تفاوت مینماید. به طوری که در گیاه جوان، مقدار پروتئینها زیادتر از آغاز گل دادن و برعکس مواد سلولزی و هیدراتهای کربن آن کمتر است. آنزیمهای بسیاری در یونجه یافت میشود که از آنها میتوان به اینورتاز و پکتیناز اشاره کرد. «یونجه» شامل حدود ۲۰ درصد پروتئین میباشد. علاوه بر اینها حاوی هیدراتهای کربن، دیاستازها، نوعی ساپوتین با اثر عطسهآور، ستنها، دو ماده رنگی، اسید فسفریک و ویتامینهای مختلف است. در خاکستر آن مقدار زیادی آهک، پتاس، اسید فسفریک، کمی منیزیم، آهن و به مقدار جزئی «آرسنیک» و «سیلیس» است.
روش تهیه شربت یونجه
برای تهیه شربت یونجه ۳۰۰ گرم یونجه خشک را در یک لیتر آب میجوشانند تا نصف شود، سپس آن را با فشار صاف نموده و با ۹۰۰ گرم قند یا شکر شیرین کرده روزی ۲۰۰ تا ۳۰۰ گرم مصرف کند.
یونجه را میتوان دم کرده و آن را به صورت چای نوشید. همچنین میتوان این گیاه را به صورت کپسول و همچون قرصهای مولتیویتامین روزانه مصرف کرد.
ترک اعتیاد با یونجه
روش پزشکان قدیم ایران در معالجه اعتیاد، ساختن داروهایی بود که معتاد را نسبت به خود اعتیاد متنفر و حساس میکرد و برای این کار معمولاً از تعفن یونجه، افسنتین و چند گیاه دیگر استفاده میکردند.
اخیراً داروسازان سنتی هند یونجه تازه را خرد کرده ۲ ماه در الکل خیسانده و بعد یک استکان آن را با مقداری آب موقع خماری به معتاد میخورانند و بعد دستور میدهند که از ماده مورد اعتیاد خود استفاده کند. محلول الکلی یونجه به علت داشتن ماده صابونی (ساپونین) شخص را ناراحت کرده و نسبت به ماده مورد اعتیاد متنفر و بیزار میسازد و تا مدتی زیاد از آن بدش میآید. این روش سابقاً در ایران برای درمان اعتیاد به الکل بود، اکنون برای معالجه معتادان به تریاک و سیگار و حتی هروئین به کار رفته و نتایج عالی داده است.
خبرنگاران جوان