به گزارش «بهداشت نیوز»
پیامبر گرامی اسلام (ص) میفرمایند: «پروردگارا نعمت سرزندگی و کوشایی را به ما ارزانیدار و از سستی و تنبلی و ناتوانی و بهانه آوری و زیان و دل مردگی و ملال محفوظمان بدار.» (بحار الانوار، مجلسی، محمد تقی، ج۹۱، ص۱۲۵) تنبلی و کسالت آفتی است که دامنگیر اکثر افراد، چه پیر و چه جوان شده است. تنبلی سرآغاز تمامی محرومیتها است. شخص تنبل از آنجا که حال و حوصله انجام کاری ندارد خموده و ناتوان کناری مینشیند و منتظر گذران شب و روز است. روزش را بیحاصل شب میکند و شبش را بیثمر روز. خمودگی و رخوت درونی اش توان انجام امور را از او میگیرد. نتیجه این ناتوانی و بیحوصلگی آن است که بسیاری از موقعیت ها و شرایط خوب زندگی را از دست میدهد. او نه تنها در کسب و کار توفیق نمی یابد بلکه موقعیتها و شرایط مطلوب اجتماعی را نیز از دست میدهد و در دام انواع محرومیتها خواهد افتاد. شخص تنبل نه تنها دنیای خود را نابود میکند بلکه آخرتش را نیز تباه کرده چرا که آنکه دنیا را به بیحاصلی و بیثمری گذرانده اندوخته ای برای آخرتش ندارند. امام باقر (ع) تنبلی را تباهکننده دین و دنیا میخوانند و میفرمایند: «تنبلی به دین و دنیا زیان میزند.» در ادامه به ذکر بخشی از آنچه با بهره گیری از کلام معصومین (ع) برای حل این آفت است میپردازیم.
استعانت از خداوند متعال
از آنجا که تنبلی و رخوت امری ناپسند است و آثار مخرب بسیاری دارد بزرگان دین، علاوه بر آنکه برای دوری از این معضل تلاش مینمودند دست نیاز به سوی بارگاه الهی بالا میبردند تا آنان را یاری نموده و از تنبلی رهایی بخشد و توانی به ایشان ارزانی دارد تا همواره سرزنده و کوشا باشند. پیامبر اکرم (ص) اینگونه با خدای خویش مناجات مینمودند که: «(بحار الانوار، مجلسی، محمد تقی، ج۹۱، ص۱۲۵) نعمت سرزندگی و کوشایی را به ما ارزانیدار و از سستی و تنبلی و ناتوانی و بهانه آوری و زیان و دل مردگی و ملال محفوظمان بدار.»
بهکارگیری عزم و اراده
اراده انسان مانند موتوری است که باعث حرکت و پیشبرد فرد میشود. شخصی که عزمی راسخ و ارادهای فولادین دارد همواره در انجام کارهایش موفق خواهد بود. چنین فردی هیچگاه مغلوب نمی شود و هرگز از انجام اعمالش باز نمی ایستد. انسان بااراده به آسانی بر همهچیز فائق آمده و هیچگاه شکست نمی خورد. انسان پر توان و با اراده به جنگ با بیحوصلگیاش میرود و با بهره گیری از توان و عزم راسخش بر بیحوصلگی و تنبلی اش چیره میشود. در روایتی؛ امیرالمومنین علی(ع) به توجه دادن به این عنصر مهم پرداختهاند و میفرمایند: «با عزم و اراده به جنگ سستی بروید» (غرر الحکم و درر الکلم، تمیمی آمدی، عبدالواحد بن محمد، ص۳۱۰، ح۵۴۵۴)
مداومت بر انجام عمل در هنگام سستی
هنگامی که سستی و رخوت به سراغ آدمی میآید؛ انسان از انجام عملی که بدان مشغول بوده بازمی ایستد. در این حال فرد حوصله انجام هیچ کاری ندارد و کارهایش را رها میکند. آنچه به تجربه همه ما آن را درک نمودیم آن است که معمولا در این حالت بیحوصلگی بر شخص غلبه یافته و او را به سکون میکشاند اما اگر در این حال فرد به عمل خود ادامه دهد و به حال درونی اش بها ندهد و تسلیم آن نگردد پس از مدت کوتاهی این حس در او از بین میرود.
پرهیز از به تعویق انداختن امور
در برخی موارد؛ به تاخیر انداختن امور سبب میشود تا شخص در انجام کارها توفیق نیابد و این تاخیر، شور و اشتیاق انجام عمل را از او میگیرد. در این حال شخص توان انجام کار را از دست میدهد و سستی دامان او را میگیرد. برحذر داشتن از تاخیر در انجام امور، امری سفارش شده از سوی معصومین (ع) است.
منبع: روزنامه آرمان