به گزارش «بهداشت نیوز» دیابت نوع دو، شایعترین نوع بیماری دیابت است و با توجه به ماهیت مزمن و عوارض ناشی از آن، این بیماری میتواند منجر به تنش روانی و افسردگی های مرتبط با دیابت گردد.
به منظور مطالعه این موضوع، گروهی از محققین کشورمان از دانشگاه علوم پزشکی شاهرود، پژوهشی را انجام داده اند که در آن، تنش روانی و عوامل مرتبط با آن در بیماران مبتلابه دیابت نوع 2 بررسی و ارزیابی گردیده است.
در این مطالعه توصیفی تحلیلی، بیماران مبتلا به دیابت که به مدت یک سال به کلینیک دیابت دانشگاه علوم پزشکی شاهرود مراجعه نموده بودند حضور یافته و محققین به کمک پرسش نامه های خاص علمی به جمع آوری دادههای مورد نیاز از آن ها اقدام نمودند. این داده ها سپس با استفاده از روش های آماری مورد تجریه و تحلیل علمی قرار گرفت.
بر اساس یافته های این پژوهش، میانگین نمره کلی تنش روانی، حدود 22 بود که بیانگر تنش روانی کم (33 ≥ نقطه برش) بیماران میباشد.
با این حال در مقایسه حیطههای مختلف موثر بر تنش های روانی، بیماران، تنش بالاتری را در حیطه موانع درمانی گزارش کردند. در این خصوص ارتباط آماری معنیداری بین سن با میانگین نمره کل تنش و همچنین حیطه مشکلات مرتبط با افسردگی وجود داشت.
به علاوه، ارتباط آماری معنیداری بین سابقه هیپوگلیسمی و سابقه بستری در بیمارستان با حیطه مشکلات روانی مرتبط با مدیریت دیابت یافت شد. افزون بر این، بین پایبندی به رژیم غذایی با میانگین نمره کل و حیطههای مشکلات روانی مرتبط با دیابت، مشکلات مرتبط با افسردگی و موانع درمانی ارتباط معنی داری وجود داشت.
از دیگر نتایج این پژوهش می توان به این موضوع اشاره کرد که وجود فعالیت ورزشی در برنامه روزانه بیماران می تواند بر میزان تنش و حیطه موانع درمانی تاثیرگذار باشد.
محققین مجری این پژوهش که نتایج حاصل از مطالعه آن ها در آخرین شماره از «مجله بالینی پرستاری و مامایی» به چاپ رسیده، با توجه به اهمیت مقابله با تنش روانی در مبتلایان به دیابت توصیه نموده اندکه در هنگام برخورد و مراقبت از بیمارانی که مبتلا به دیابت نوع دو هستند، تنش روانی آن ها مورد بررسی قرار گرفته و اقدامات موثر و لازم برای محدود کردن آن، مورد توجه قرار گیرد.
منبع: فدایی اقدم، ن. و همکاران. 1395. بررسی تنش روانی و عوامل مرتبط با آن در بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲ مراجعه کننده به کلینیک دیابت دانشگاه علوم پزشکی شاهرود در سال ۱۳۹۳ . مجله بالینی پرستاری و مامایی، 5(4): 21-13.
منبع: سیناپرس