به گزارش بهداشت نیوز، نمازدراسلام جایگاه رفیعی دارد به نحوی که معیاری برای رد وقبول، اعمال در روز قیامت مشخص شده است. ودر این خصوص روایات زیادی در تبیین این فریضه در سیره معصومین علیهم السلام بیان شده است به طوری که رسول اکرم صل الله علیه و آله چنان به نماز علاقه داشتند که می فرمودند:”من هرگز از نماز سیر نمی شوم”همانا خداوند روشنی چشم مرا در نماز قرار داد و نماز را محبوب من نمود.”
این گونه علاقه به نماز درکیفیت نماز رسول خدا (ص) نیز نمایان است به نحوی که در روایات وارد است آن حضرت هنگامی که به نماز می ایستاد چنان بی حرکت می شد که گویا جامه ای پهن شده بر روی زمین بود. و از خوف خداوند چنان در نماز می گریستند که جانمازشان خیس می شد.
حتی در برخی روایات وارد است رسول خدا (ص ) آنقدر به نماز می ایستاد تا پاهایش متورم می شد.البته این گونه بندگی در حالات سایر معصومین نیزبه راحتی قابل درک است به نحوی که در حالات حضرت علی علیه السلام وارد است به هنگام نماز حضرت به خود می پیچید و می لرزید، عرض می کردند: ای امیرالمؤمنین ! تو را چه شده است؟ می فرمود: وقت ادای امانتی شده است که خداوند آن را بر آسمانها و زمین و کوهها عرضه کرده و آنها از قبول آن ابا کردند و از آن بیمناک شدند.
حال سوالی که مطرح است اینکه این حضور قلب و خشوع چگونه حاصل می شود علما وبزرگان راه های متعددی برای این موضوع مطرح کرده اند که به برخی اشاره می کنیم:
1. تفکر وتوجه به الطاف ونعم الهی
خداوند متعال نعمت های بی شماری در اختیار انسان قرار داده است،که متاسفانه ما گاهی پروایی از کفران نعمت و عصیان او نداریم و نعمت های الهی را در راهی مصرف می کنیم که چه بسا موجب خشم وغضب خداوند می گردد .اگر انسان مدتی در خصوص نعم الهی تفکر کند حتما در کسب حضور قلب بی تاثیرنخواهد بود.
2. توجه به عظمت بی نهایت خداوند
یکی دیگر ازراه هایی ایجاد حضورقلب توجه به عظمت بی نهایت خداوند و درک حقارت اواست . ما باید با مشاهده نعمت های خدا و از راه تصور عظمت آفریدگان و حتی به کمک صورت های خیالی و ذهنی اندکی از بزرگی خداوند را درک کنیم .
از دعاهای سفارش شده قبل از نمازنکته های استفاده می گردد که با رعایت آن ها نمازمان کامل تر و شایسته تر انجام پذیرد . یکی آز آن نکته ها که توجه به آن بیش از هر چیزی اهمیت دارد ، توجه به مقام خداوندگاری و عظمت خداوند و در مقابل ، توجه به حقارت و کوچکی انسان است .
3. توسل به معصومین علیهم السلام
همچنین برای این که خداوند بیشتر به ما عنایت کند ، قبل از فریضه نماز به ائمه اطهار علیهم السلام توسل پیدا کنیم در یکی از توقیعاتی که از ناحیه حضرت بقیه الله الاعظم عجل الله تعالی فرجه الشریف رسیده ، آمده است :
اللهم صل علی محمد وآله و صلنی بهم ولا تقطعنی بحجتک واعصمنی و سلامک علی آل یس . مولای انت الجاه عندالله ربک و ربی .
خداوندا! بر محمد و آل او درود فرست و مرا با آن ها پیوند ده و به حجتت سوگند مرا از آن ها جدا نگردان و مرا [ از خطاها و انحرافات ] حفظ کن ، و سلام تو بر آل یاسین باد . مولای من ! تو دارای مقام و منزلت نزد پروردگارت و پروردگار من هستی .
4.تفکر درباره فایده های حضور قلب در نماز
اگر انسان باور کند انجام کاری برایش بسیار مفید است و ترک آن موجب ضررهای بزرگ و فراوانی برای وی خواهد شد ، آن گاه به طور جدی در صدد انجام آن بر می آید و به آن اهتمام می ورزد . واقعیت این است که ما به فایده های اهتمام به نماز و ضررهای ناشی از عدم توجه به آن « باور » و « ایمان » نداریم . ما اکنون متوجه نیستیم که هر روز چه ضرر هنگفتی از ناحیه نماز های بی توجه خود متحمل می شویم ، اما روزی قطعاً به این مسأله پی خواهیم برد .
5.احتمال بودن آخرین نماز
از دیگر چیزهایی که می تواند به حضور قلب بیشتر ما در نماز کمک کند و در روایات هم به آن اشاره شده ، توجه به این نکته است که احتمال دارد این نماز ، آخرین نمازی باشد که می خوانیم . پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله در روایتی ، ضمن نصیحت هایی که به یکی از اصحاب به نام « ابو ایوب خالد بن زید » ، فرمودند : و صل صلاه مودع ؛ یعنی به هنگام نماز طوری نماز بخوان که گویا این آخرین نمازی است که می خوانی ؛ نماز خداحافظی توست .
6.نماز ، ملاقات با بزرگ ترین موجود هستی
انسان باید توجه کند که در نماز با چه کسی سخن می گوید که از باطن او آگاه است و کوچک ترین خطورات ذهنی و قلبی اش از او مخفی نیست . اگر انسان به این حقیقت توجه داشته باشد آن گاه به هنگام گفتن « الله اکبر » و قرائت حمد و سوره ، به دنبال تنظیم برنامه های خود نخواهد رفت و از خدا شرم خواهد کرد که با او حرف بزند و دلش جایی دیگر باشد .
منبع: راسخون