✕
کد خبر: 300400

کنترل افزایش قند خون بعد از صرف غذا با طراحی ترکیب شیمیایی جدید

پژوهشگران ایرانی با طراحی و سنتز ترکیبات شیمیایی جدید مبتنی بر ساختارهای کینولین، ایندول و هیدرازین، قابلیت مهار آنزیم آلفاگلوکوزیداز را در مطالعات آزمایشگاهی و حیوانی بررسی کردند؛ آنزیمی که در هضم کربوهیدرات‌ها و افزایش قند خون پس از غذا نقش دارد.

به گزارش بهداشت نیوز، کنترل افزایش قند خون پس از صرف غذا یکی از محورهای مهم در مدیریت دیابت نوع ۲ است. در این میان، آنزیم آلفاگلوکوزیداز که در روده فعالیت می‌کند، با تجزیه کربوهیدرات‌های پیچیده و تبدیل آنها به قندهای ساده‌تر، در فرایند جذب گلوکز و افزایش قند خون نقش دارد. یکی از راهکارهای دارویی برای کنترل این فرایند، مهار فعالیت آنزیم آلفاگلوکوزیداز است. داروی آکاربوز از جمله داروهایی است که با این سازوکار، سرعت هضم و جذب کربوهیدرات‌ها را کاهش می‌دهد. با این حال، عوارض گوارشی از جمله نفخ، اسهال و افزایش تولید گاز در روده می‌تواند تحمل این دارو را برای برخی بیماران دشوار کند؛ موضوعی که ضرورت شناسایی ترکیبات جدید با قابلیت مهار این آنزیم را برجسته می‌کند.

در همین راستا، پژوهشگران مجموعه‌ای از ترکیبات شیمیایی جدید را با بهره‌گیری از سه ساختار مولکولی کینولین، ایندول و هیدرازین طراحی و سنتز کردند و قابلیت زیستی آنها را از طریق مجموعه‌ای از آزمایش‌ها و روش‌های محاسباتی مورد بررسی قرار دادند.

در این پژوهش، ابتدا توانایی ترکیبات سنتزشده برای مهار آنزیم آلفاگلوکوزیداز در شرایط آزمایشگاهی بررسی شد. در ادامه، آثار احتمالی این ترکیبات بر قند خون در مدل حیوانی دیابت مورد ارزیابی قرار گرفت.

همچنین پژوهشگران از روش‌های محاسباتی برای بررسی نحوه اتصال مولکول‌های طراحی‌شده به آنزیم هدف استفاده کردند. در این مرحله، با بهره‌گیری از روش اتصال مولکولی، نحوه قرارگیری ترکیبات در ساختار آنزیم و برهم‌کنش احتمالی آنها با اسیدهای آمینه بررسی شد. این رویکرد به پژوهشگران امکان داد تا فعالیت ترکیبات را از سه جنبه آزمایشگاهی، حیوانی و مولکولی ارزیابی کنند و اطلاعات بیشتری درباره سازوکار احتمالی عملکرد آنها به دست آورند.

طراحی و ارزیابی ترکیبات جدید مبتنی بر ساختارهای کینولین، ایندول و هیدرازین می‌تواند گامی در مسیر توسعه مهارکننده‌های جدید آنزیم آلفاگلوکوزیداز باشد. با این حال، نتایج مطالعات آزمایشگاهی و حیوانی به‌تنهایی برای اثبات اثربخشی و ایمنی یک ترکیب در انسان کافی نیست.

این ترکیبات همچنان در مرحله پژوهش‌های پیش‌بالینی قرار دارند و پیش از بررسی امکان استفاده درمانی از آنها، باید مطالعات تکمیلی درباره سمیت، ویژگی‌های داروشناختی، میزان جذب و دفع، دوز مناسب و عوارض احتمالی انجام شود. همچنین ارزیابی اثربخشی و ایمنی آنها در انسان مستلزم طی مراحل کارآزمایی بالینی است. بنابراین، یافته‌های این مطالعه را می‌توان گامی پژوهشی در مسیر شناسایی ترکیبات بالقوه برای کنترل قند خون دانست، نه معرفی دارویی جدید برای درمان دیابت.

منبع: علم خوان

مرتبط ها