به گزارش بهداشت‌نیوز، کم‌تحرکی یکی از عوامل خطر قابل پیشگیری برای ابتلا به بیماری‌های غیرواگیر به شمار می‌رود. در مقابل، فعالیت بدنی منظم می‌تواند نقش مهمی در بهبود سلامت عمومی، افزایش توان جسمانی و کاهش خطر برخی بیماری‌های مزمن ایفا کند.
بر اساس اطلاعات منتشرشده از سوی سازمان جهانی بهداشت، فعالیت بدنی تنها به ورزش حرفه‌ای محدود نمی‌شود؛ پیاده‌روی، دوچرخه‌سواری، انجام فعالیت‌های روزمره و حتی برخی کارهای خانه نیز می‌توانند بخشی از تحرک روزانه افراد را تشکیل دهند.
پیاده‌روی چه فوایدی برای سلامت دارد؟
فعالیت بدنی منظم با کاهش خطر بیماری‌های قلبی‌عروقی، سکته مغزی و دیابت نوع ۲ ارتباط دارد. همچنین، شواهد علمی نشان می‌دهند که تحرک کافی می‌تواند به بهبود خلق‌وخو، کاهش علائم اضطراب و افسردگی و ارتقای کیفیت خواب کمک کند.
از سوی دیگر، فعالیت بدنی در حفظ سلامت استخوان‌ها و عضلات، کنترل وزن و بهبود تعادل بدن نقش دارد. این موضوع به‌ویژه برای سالمندان اهمیت دارد؛ زیرا تمرین‌های متناسب با توانایی جسمی می‌توانند به حفظ استقلال حرکتی و کاهش خطر زمین‌خوردن کمک کنند.
روزانه چقدر فعالیت بدنی لازم است؟
سازمان جهانی بهداشت توصیه می‌کند بزرگسالان در طول هفته دست‌کم ۱۵۰ تا ۳۰۰ دقیقه فعالیت هوازی با شدت متوسط یا ۷۵ تا ۱۵۰ دقیقه فعالیت هوازی شدید انجام دهند؛ البته ترکیبی از این دو نیز قابل قبول است.
افرادی که تاکنون فعالیت بدنی منظمی نداشته‌اند، بهتر است با مدت‌زمان کوتاه و شدت کم شروع کنند و به‌تدریج میزان تحرک خود را افزایش دهند. لازم نیست همه فعالیت‌ها در یک نوبت انجام شوند و تقسیم آن‌ها در طول روز نیز می‌تواند مفید باشد.
چگونه کم‌تحرکی را در زندگی روزمره کاهش دهیم؟
برای افزایش تحرک روزانه می‌توان مسیرهای کوتاه را پیاده طی کرد، در زمان استراحت از جای خود بلند شد، به‌جای نشستن طولانی‌مدت وقفه‌های حرکتی ایجاد کرد و فعالیت‌هایی متناسب با علاقه و شرایط جسمی انتخاب کرد.
البته افراد مبتلا به بیماری‌های زمینه‌ای یا کسانی که هنگام فعالیت دچار درد قفسه سینه، تنگی نفس غیرعادی یا سرگیجه می‌شوند، باید پیش از ادامه فعالیت، ارزیابی پزشکی دریافت کنند.
جمع‌بندی
افزایش فعالیت بدنی لزوماً به تجهیزات ورزشی یا برنامه‌های پیچیده نیاز ندارد. شروع تدریجی پیاده‌روی و کاهش زمان نشستن می‌تواند گامی مؤثر برای بهبود سلامت باشد. استمرار در فعالیت بدنی، متناسب با سن و شرایط جسمی، مهم‌تر از شروع تمرین‌های سنگین و کوتاه‌مدت است.