به گزارش بهداشت نیوز به نقل از روابط عمومی دانشکده بهداشت دانشگا ه علوم پزشکی ایران، نتایج یک پایان‌نامه دوره MD-MPH نشان داد که دو شاخص کم‌هزینه مبتنی بر آزمایش‌های معمول خون و شاخص توده بدنی، که برای برآورد مقاومت به انسولین مورد استفاده قرار می‌گیرند، به‌تنهایی نمی‌توانند ابزار مستقلی برای پیش‌بینی بروز حوادث قلبی‌عروقی در بیماران مبتلا به دیابت باشند.
دیابت یکی از شایع‌ترین بیماری‌های غیرواگیر در جهان است و عوارض قلبی‌عروقی از مهم‌ترین پیامدهای آن به شمار می‌روند. ازاین‌رو، شناسایی شاخص‌هایی که بتوانند افراد در معرض خطر بیشتر را با روش‌هایی ساده و کم‌هزینه مشخص کنند، اهمیت زیادی دارد.
امیرحسین خانزاده در تشریح پژوهش پایان‌نامه دوره MD-MPH خود با عنوان «بررسی ارتباط دو شاخص TyG index و TyG-BMI index با حوادث قلبی‌عروقی در بیماران مبتلا به دیابت مراجعه‌کننده به کلینیک دیابت بیمارستان رسول اکرم (ص) تهران در سال ۱۴۰۳» گفت: در این مطالعه، دو شاخص TyG و TyG-BMI به‌عنوان شاخص‌هایی ساده برای برآورد مقاومت به انسولین و بررسی ارتباط آن‌ها با بیماری‌های قلبی‌عروقی در بیماران مبتلا به دیابت بررسی شدند.
وی افزود: مقاومت به انسولین وضعیتی است که در آن سلول‌های بدن پاسخ مناسب و کافی به انسولین نمی‌دهند. از آنجا که اندازه‌گیری مستقیم مقاومت به انسولین در شرایط بالینی معمولاً ساده و در دسترس نیست، شاخص‌هایی مانند TyG و TyG-BMI در سال‌های اخیر به‌عنوان گزینه‌هایی ساده‌تر و کم‌هزینه‌تر مورد توجه قرار گرفته‌اند.
این پژوهشگر یادآور شد: این شاخص‌ها با استفاده از اطلاعاتی که معمولاً در دسترس هستند، از جمله سطح تری‌گلیسرید، قند خون و شاخص توده بدنی (BMI)، محاسبه می‌شوند.
خانزاده ادامه داد: مطالعات پیشین، ارتباط این شاخص‌ها را با برخی پیامدهای متابولیک و قلبی‌عروقی مطرح کرده‌اند؛ اما نتایج درباره توانایی آن‌ها در پیش‌بینی بیماری‌های قلبی‌عروقی یکسان نبوده است. به همین دلیل، در این مطالعه ارتباط این دو شاخص با بروز بیماری‌های قلبی‌عروقی در بیماران مبتلا به دیابت بررسی شد.
وی گفت: یافته‌های پژوهش نشان داد که TyG و TyG-BMI، پس از در نظر گرفتن اثر ابتلا به دیابت، به‌عنوان عوامل خطر مستقل برای بروز بیماری‌های قلبی‌عروقی شناخته نشدند. به بیان دیگر، ارتباط مشاهده‌شده میان این شاخص‌ها و بیماری‌های قلبی‌عروقی احتمالاً تا حدی تحت تأثیر خود بیماری دیابت بوده است؛ بنابراین نمی‌توان این دو شاخص را به‌تنهایی ابزار مستقلی برای پیش‌بینی این حوادث در بیماران دیابتی دانست.
خانزاده خاطرنشان کرد: بر اساس نتایج این مطالعه، انجام پژوهش‌های آینده‌نگر با حجم نمونه مناسب و دوره پیگیری طولانی‌تر، برای بررسی دقیق‌تر نقش این شاخص‌ها در پیش‌بینی بیماری‌های قلبی‌عروقی در بیماران مبتلا به دیابت پیشنهاد شده است.
این پژوهش با راهنمایی دکتر حمیدرضا برادران و دکتر نسرین عسگری سوران و مشاوره دکتر آرش مهذب و دکتر امیرحسین قانونی انجام شده است.