به گزارش بهداشت نیوز، پژوهش چنددههای در فنلاند اهمیت ویژهای دارد زیرا فقط طول عمر را بررسی نکرده، بلکه وضعیت سلامت افراد در سالهای پایانی زندگی را نیز مورد توجه قرار داده است. پژوهشگران، مردانی را که در اوایل دهه ۴۰ زندگی سالم بودند، به مدت چند دهه دنبال کردند و دریافتند افرادی که در میانسالی وضعیت قلبیعروقی سالمتری داشتند، نهتنها بیشتر عمر کردند بلکه در سالمندی نیز کمتر دچار ضعف و ناتوانی جسمی شدند.
محققان از دادههایی استفاده کردند که با بررسی مردان فنلاندی متولد سالهای ۱۹۱۹ تا ۱۹۳۴ آغاز شد. گروه اولیه شامل ۳۴۹۰ مرد سفیدپوست بود که هنگام ورود به پژوهش هیچ بیماری مزمنی نداشتند. در تحلیل جدید، اطلاعات سلامت ۲۶۹۰ نفر قابل استفاده بود و نخستین معاینات آنان بین سالهای ۱۹۶۴ تا ۱۹۷۳ انجام شد و میانگین سنی گروه حدود ۴۲ سال بود.
تیمو استراندبرگ، پژوهشگر این تحقیق و استاد دانشگاه هلسینکی گفت: سبک زندگی سالم میتواند به سالهای زندگی و هم به توانایی عملکردی فرد اضافه کند.
پژوهشگران پنج شاخص معمول پزشکی را که شامل سیگار کشیدن، شاخص توده بدنی (BMI)، فشار خون، کلسترول و قند خون است مورد بررسی قرار دادند. فقط ۱۰۵ نفر هر پنج عامل مطلوب را داشتند و ۵۹ نفر فاقد هر پنج عامل بودند. البته پژوهشگران تاکید کردند که برخی از این معیارها بر اساس استانداردهای پزشکی زمان انجام معاینات تعیین شده بودند و بعضی از آنها ممکن است امروز ایدهآل محسوب نشوند.
اختلاف طول عمر به نزدیک ۱۱ سال رسید
آنان مرگومیر افراد را تا ژانویه ۲۰۲۵ دنبال کردند. در این مدت، ۲۵۲۴ نفر، معادل ۹۳.۸ درصد گروه، جان خود را از دست دادند و میانه دوره پیگیری به ۴۰ سال رسید. پس از در نظر گرفتن تفاوتهای سنی اولیه، مردانی که هیچیک از پنج عامل مطلوب را نداشتند، بهطور متوسط ۳۱.۸ سال پس از نخستین معاینه زندگی کردند. در مقابل، افرادی که هر پنج عامل مطلوب را داشتند، بهطور متوسط ۴۲.۷ سال پس از نخستین معاینه و با اختلاف نزدیک به ۱۱ سال عمر کردند.
رسیدن به سنین بسیار بالا نیز تفاوت مشابهی داشت. تنها ۶.۸ درصد از مردانی که هیچ عامل مطلوبی نداشتند به ۹۰ سالگی رسیدند، در حالی که این رقم در میان افرادی که هر پنج عامل مطلوب را داشتند، ۴۱.۹ درصد بود.
کیفیت زندگی در چند حوزه ازجمله توانایی جسمی، انرژی، درد، روابط اجتماعی، سلامت روان و سلامت عمومی بررسی شد. مردانی که هر پنج عامل مطلوب را داشتند، در تمام هشت حوزه اندازهگیری شده امتیازهای تعدیلشده بالاتری کسب کردند. تفاوتها بهویژه در عملکرد جسمی، انرژی، درد، عملکرد اجتماعی و سلامت عمومی چشمگیر بود.
پژوهشگران تاکید کردند که این نتایج نشان نمیدهد داشتن این پنج شاخص بهطور قطعی باعث افزایش ۱۱ سال طول عمر میشود. این تحقیق یک مطالعه مشاهدهای بوده و افراد بهصورت تصادفی در معرض سبک زندگی یا درمانهای مختلف قرار نگرفتهاند.
در مجموع، یافتهها نشان میدهد وضعیت سلامت قلبیعروقی در اوایل دهه ۴۰ زندگی با طول عمر بیشتر، کاهش ضعف جسمی و کیفیت زندگی بهتر در سالمندی ارتباط دارد.
بر اساس گزارش سایت ارث، این نتایج به معنای تضمین زندگی طولانی و سالم با داشتن پنج شاخص مطلوب نیست اما نشان میدهد سلامت فرد در میانسالی میتواند با کیفیت سالهای پایانی زندگی وی ارتباطی پایدار داشته باشد.
نتایج این پژوهش در مجله European Journal of Preventive Cardiology منتشر شده است.
منبع: ایسنا