به گزارش بهداشت نیوز، آگونیستهای GLP-1 در ابتدا برای درمان دیابت نوع ۲ تایید شدند، اما بعدها معلوم شد که در تنظیم اشتها و کنترل وزن بدن هم موثرند، طریق مسیرهای مغز-روده عمل میکنند، سیری را افزایش میدهند، تخلیه معده را به تأخیر میاندازند و سیستمهای پاداش مربوط به مصرف غذا را تعدیل میکنند و به این ترتیب به کاهش وزن میکنند.
در عین حال به گفته این پژوهشگران این داروها از تنظیم اشتها از طریق سیستمهای GLP-1 مرکزی و محیطی، تأثیر بر مدارهای پاداش مزولیمبیک، کاهش هوسها و گرایشهای اعتیاد به غذا و نیز فواید شناختی بالقوه و بهبود خویشتنداری در خوردن میتوانند به درمان اختلالهای خوردن هم کمک کنند.
روش تحقیق
در این مرور سیستماتیک و متاآنالیز اثرات آگونیستهایGLP-1 بر اختلالات خوردن بویژه «اختلال پرخوری» (BED) پنج بررسی با ۱۸۲ شرکتکننده مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.
یافتههای تحقیق
یافتهها نشان داد که بیمارانی که آگونیستهای GLP-1 دریافت میکردند، در مقایسه با گروه کنترل، وزن بیشتری از دست دادند ( منهای ۳.۸۱ کیلوگرم) ، شاخص توده بدنی پایینتری داشتند (منهای ۱.۴۸ کیلوگرم بر متر مربع) و دور کمر کمتری داشتند (منهای ۳.۱۴ سانتیمتر).
همچنین بهبودهای قابل توجهی در رفتار پرخوری مشاهده شد، با میانگین کاهش ۸.۱۴ امتیاز در مقیاس پرخوری (BES)
در این بررسی در میان آنالوگهای GLP-1 دولاگلوتاید و سماگلوتاید در مقایسه با لیراگلوتاید اثرات کاهش وزن بیشتری نشان دادند.
محدودیتهای تحقیق
این پژوهشگران محدودیتهای این تحقیق را هم برمیشمارند:
- تعداد کم بررسیها و شرکتکنندگان وارد شده به متاآنالیز
- اکثر دادهها فقط بر اختلال پرخوری متمرکز بودند و سایر اختلالات خوردن کمتر مورد توجه قرار گرفتهاند.
- مدت زمان پیگیری کوتاه و خطر سوگیری متوسط تا زیاد در برخی بررسیها
- عوارض جانبی بالقوه این داروها بر اساس یافتههای این بررسی شامل علائم گوارشی، محدودیت غذایی و رویدادهای روانی بودند.
نتیجهگیری
این پژوهشگران نتیجهگیری میکنند که آگونیستهای GLP-1 اثرات نویدبخشی در کنترل اختلالهای خوردن به خصوص اختلال پرخوری دارند و اثرات مثبت بر وزن، شاخص توده بدنی (بیامآی) و رفتار پرخوری دارند. با این حال، آزمایشهای طولانیمدت با کیفیت بالاتر برای تأیید اثربخشی، ایمنی و کاربردپذیری آن در سایر اختلالات خوردن در جمعیتهای متفاوت مورد نیاز است.