به گزارش بهداشت نیوز، متخصصان تغذیه برای همه افراد به خصوص بیماران قلبی، مصرف ماهی را به میزان دوبار در هفته سفارش میکنند. غذاهای دریایی دارای پروتئین بالا، کلسترول کم و همین طور دارای املاح و ویتامینها میباشند. به طور کلی 84 گرم ماهی دارای 120 کیلوکالری انرژی است.
گوشت ماهی دارای ویتامینهای D,A، کلسیم، فسفر، آهن و سلنیوم میباشد. همچنین چربیهای موجود در ماهی از دو نوع اسیدهای چرب غیر اشباع امگا- 3 به نامهای EPA و DHA است.
یکی از عمدهترین مواد برای رشد و سلامت بدن پروتئین است. متاسفانه عمده پروتئینهایی که ما مصرف میکنیم، منشاء حیوانی دارند. مثلا اگر قرار است این پروتئین از شیر به بدن ما برسد، در کنار آن چربی هم به بدن ما میرسد که این چربی چون از نوع چربی حیوانی است، چربی اشباع شده است که اگر مصرف آن از ده درصد انرژی روزانه بیشتر شود، برای سلامت بدن ضرر دارد.
در مورد تخممرغ و گوشت هم همینطور است. تنها پروتئینی را که میتوان بدون چربی اضافه دریافت کرد، ماهی است. با مصرف ماهی، پروتئین بدون کلسترول اضافه و چربی دریافت میشود. در رژیمهای غذایی باید بین اسیدهای چرب امگا-6 و امگا-3 بدن تعادل برقرار باشد که متاسفانه این نسبت به دلیل پایین بودن دریافت امگا-3 معمولا برقرار نیست. با مصرف دو بار در هفته ماهی میتوان امگا-3 بدن را به حد مطلوب رساند.
امگا-3 برای سلامت قلب و عروق بسیار مفید است. تحقیقات نشان میدهند افرادی که ماهی بیشتری مصرف میکنند، از نظر بیماریهای قلبی و عروقی وضعیت بهتری دارند، حتی در برخی تحقیقات نشان داده شده که مصرف امگا-3 خطر ابتلا به بعضی سرطانها؛ مانند سرطان پروستات، سرطان سینه و... را کاهش میدهد.
از طرفی، مصرف امگا-3 در مادران باردار اثر مطلوبی در رشد جنین دارد؛ به همین دلیل برای نوزادانی که از شیر خشک استفاده میکنند، در ترکیبات شیر آنها از امگا-3 هم استفاده میشود. همچنین، امگا-3 در کاهش التهاب و سلامت مفاصل موثر است؛ بنابراین مصرف آن باعث بهبودی در بیماریهایی مثل آرتریت، التهاب مفصلی و... میشود.
مصرف امگا-3 به کاهش اضطراب و افسردگی نیز کمک میکند و حتی در کودکانی که بیش فعالی دارند، تاثیر خوبی دارد. در بعضی موارد آلزایمر نیز در واقع مادهای به نام LR11 در مغز کاهش مییابد که با کاهش آن، پلاکهای آمیلوئیدی در مغز افزایش یافته و به سلولهای مغزی آسیب میرسد و منجر به آلزایمر میشود. مصرف امگا-3 جلوی کاهش ماده LR11 را میگیرد و حتی میتواند آن را افزایش دهد.
ماهیهای آزاد، اسیدهای چرب امگا- 3 بیشتری دارند. ماهیهای پرورشی هم حاوی اسیدهای چرب امگا- 3 هستند، اما مقدار آن کمتر است. بدن ماهی خود این توانایی را دارد که امگا- 3 بسازد، اما مواد اولیه در اقیانوسها و دریاها برای تولید این اسیدهای چرب بیشتر است.
ماهیهای پرورشی نسبت به ماهیهای آزاد یک حسن دارند و آن اینکه معمولا در این ماهیها فلزات سنگین مانند جیوه، سرب و کادمیوم کمتر وجود دارد. در واقع، تنها تفاوت ماهیهای پرورشی و ماهیهای آزاد در همین دو مورد، یعنی مقدار امگا-3 و میزان فلزات سنگین است.
در مورد ماهیهای شمال و جنوب نیز عمدتا تفاوت در درصد چربی آنهاست.
مقدار امگا- 3 ماهیهای آزاد 2/1، میگو 32/0، ماهی تن 3/0 و خاویار 7 گرم است.
آلودگی نفتی در اقیانوسها از مسائل بسیار مهم است و متاسفانه مشکلی که در حال حاضر وجود دارد، این است که ما به دلیل ترس از آلودگیهای جیوهای و فلزات سنگین، نمیتوانیم مصرف بیش از هفتهای یک بار ماهی را به مادران باردار توصیه کنیم. اگر ماهیها برچسبی داشته باشندکه روی آن میزان آلودگیهای فلزی درج شده باشد، میتوان مصرف کننده را از میزان این آلودگیها آگاه کرد.
پوست ماهی را نباید خورد؛ چون ممکن است حاوی آلودگیهای نفتی باشد؛ ضمن اینکه احتمال وجود آلودگی فلزی در پوست ماهی بیشتر است و از نظر تغذیهای هم ارزش غذایی چندانی ندارد، بنابراین لزومی به مصرف پوست ماهی نیست.
ماهیها، به خصوص آنهایی که استخوانهای ریز دارند، مثل ساردین، کیلکا و ... منبع خوبی برای تامین کلسیم هستند) و وقتی خوب پخته شوند، برای افرادی که کمبود کلسیم دارند و به خصوص کسانی که لبنیات کم مصرف میکنند، بسیار مفید خواهند بود. همچنین، برای افرادی که نمیتوانند نمک یددار مصرف کنند، ماهی جایگزین بسیار خوبی است.
از طرف دیگر ممکن است ماهی به هر کسی نسازد؛ چون حاوی پروتئینهای کوتاه زنجیره است که در بسیاری از افراد عوارض مشابه آلرژی و حساسیت ایجاد میکند؛ بنابراین باید به این مسأله هم توجه کرد. وی همچنین ماهیها را از نظر میزان درصد چربی به سه دسته تقسیم نمود:
ماهیهای کم چرب (ماهیهایی که 5/2 درصد چربی دارند): کاد، شوریده، کفشک
ماهیهای با چربی متوسط (ماهیهایی که 5/2 تا 6 درصد چربی دارند): ماهی آزاد، قزلآلا
ماهیهای پر چرب (ماهیهایی که بین 6 تا 12 درصد چربی دارند): شاهماهی، شیر، قباد، خاویار...
منبع: زندگی آنلاین