روزنامه شهروند نوشت: مادامی که ما شعار نه به تبعیض جنسیتی سر بدهیم اما تعمیر خودرو، کوبیدن میخ به دیوار، بازکردن لوله‌های گرفته آشپزخانه و دریل‌زدن و پیچ‌گوشتی انداختن و بعضی‌هایمان حتی کشتن سوسک را در خانه خودمان جزو کارهای مردانه بدانیم، وضع همین است که در جامعه‌مان هم مشاغل، مردانه و زنانه می‌شوند. درست مثل شغل ارتفاع‌نوردی که «فرزانه عطارباشی» مدرک بین‌المللی‌اش را کسب کرده اما سال‌هاست که حتی یک زن در بین همکارانش نیست و هنوز هم خیلی‌ها او را به خاطر کاری که انجام می‌دهد، سرزنش می‌کنند. اما او ٥ سال تمام است که با همه این نگاه‌ها جنگیده؛ صبح به صبح از بلندمرتبه‌ترین برج‌های شهر مشهد بالا می‌رود، لباس مخصوص کارش را می‌پوشد و در پشت بام برج‌ها کارگاهش را نصب می‌کند و وقتی از گره طناب‌هایش مطمئن شد، به پایین جست می‌زند تا ساعت‌ها بین زمین و هوا مشغول جوشکاری و نصب شیشه و دریل‌کاری باشد؛ کاری که به او آرامش می‌دهد و برایش مثل یک قرص مسکن است اما ظاهراً تبعیض جنسیتی در جامعه ما هنوز هم به نوع فعالیت زنان ایراد می‌گیرد و نگاه آزاردهنده‌اش را روی زنان موفقی که تنها جرم‌شان قدم‌گذاشتن در راهی است که باور عمومی جامعه آن را منع کرده، پهن می‌کند تا خیلی‌ها قید انتخاب‌شان را بزنند. ولی فرزانه ٥ سال تمام پای همه حرف‌ها و نگاه‌ها ایستاده و آن‌قدر از زمین فاصله گرفته تا ثابت کند زنان هم به اندازه مردها حق دارند شغل‌شان را انتخاب کنند.
ایسنا