کد خبر: 114348
ف
آیا در روزه‏‌هایمان آثار روزه را می‌‏بینیم؟
بسیاری از نواندیشان دینی و چهره‌های دانشگاهی از امام موسی صدر به عنوان مرد موفق ‏عرصه تبلیغ یاد می‌کنند. دکتر خانیکی در معرفی امام موسی‌صدر می‌گوید:«امام موسی صدر در ‏شناخت اسلام دارای روشن‌بینی خاصی بود و از تحجر و تنگ‌نظری به دور بود.

به گزارش بهداشت نیوز در لبنان شناخت ‏علمی از جامعه شیعیان که گرفتار فقر و بی‌سوادی بودند، به دست آورد و از همین روست که سطح اول ‏موضع‌گیری‌ها و حرکت‌های امام موسی صدر حرکت به سمت کارهای خیریه و توانمندسازی جامعه و ‏بخصوص، جامعه شیعه بود‎.‎‏»

اگرچه فعالیت‌های این چهره دینی در کشور لبنان برجسته‌تر است، اما حوزه فعالیت‎‌های امام موسی صدر را باید فرا‌تر از لبنان دانست. وی علاوه بر لبنان، کوشید زمینه‌های ‏نزدیک شدن اسلام و مسیحیت را نیز پایه‌گذاری کند‎.‎‏ این نواندیش ‌دینی در آستانه ماه مبارک رمضان ‏در تاریخ ۲۱ اکتبر ۱۹۷۱ (مطابق ۲۹ مهر ۱۳۵۰) پیامی را ارسال می‌کند که این متن پیام در موسسه ‏فرهنگی تحقیقاتی امام موسی صدر منتشر شد؛ در ادامه بخش‌هایی از آن را می‌خوانیم.‏

مبادا روزه به عادتی سرگرم‌کننده بدل شود

دگر بار، رمضان مبارک فرا رسیده است؛ دگر بار، روزه می‌‏‌گیریم، شب زنده‏‌داری می‌‏کنیم، شعایر را دو ‏چندان می‌کنیم و سرانجام عید را با شادمانی و خشنودی جشن می‌گیریم و پس از آن به زندگی عادی باز ‏می‌گردیم. بدین سان سال‏‌ها تکرار و بر حجم خاطرات افزوده می‌شود‎.‎‏

اما بیم آن می‌‏رود که روزه به ‏عادتی بی‌‏روح و شعایر آن به سنت‏‌هایی سرگرم کننده بدل و ماه رمضان از همه معانی اصلی‌اش تهی ‏شده باشد. با نگاهی سریع در می‌‏یابیم که این مشکل، یعنی مشکل و مسأله روزه و رمضان، مسأله همه ‏عبادات و همه مناسبت‌‏هاست. این آفت به همه عبادات و ایام راه یافته و اماکن مقدس و شعایر دینی و ‏همه آموزه‏‌های آسمانی را در برگرفته است‎.

نقش راهبری دین در هدایت آدمی

آیا نقش راهبری دین در هدایت آدمی به آخر رسیده است؟ و به آیین‏‌ها و خاطرات و تجمل بدل شده ‏است؟ یا این‌که اساسا آموزه‏‌های دینی برای تخدیر آدمی آمده‏‌اند و از آنجا که سختی‌ها فرا گیرند این ‏آموزه‏‌ها نیز همه زندگی آدمی را فرا گرفته‏‌اند. آیا اکنون که آدمی بر بسیاری از مشکلات و سختی‌‏‌هایش ‏چیره گشته، باید از نقش دین بکاهیم؟

آثار روزه‌داری را می‌‏بینیم

بهتر است پیش از آن‌که دیگران از ما بپرسند، ما خود این پرسش دشوار را از خود بکنیم. اما حقیقت این ‏است که این پرسش و پاسخ‌ها پیشتر مطرح شده‏‌اند، اما ما آنها را نادیده گرفته‌ایم، از آنها چشم پوشیده‌ایم ‏و از سخن گفتن درباره آنها روی برتافته‌ایم تا با واقعیت دلهره‏‌آور و تلخ روبه‌رو نشویم‎.‎‏ آیا در ‏روزه‏‌هامان آثار روزه را می‌‏بینیم؟ و در نمازمان عروج آن را؟ آیا در «فطر» و «قربان» معانی این ‏اعیاد و کارکردشان را حس می‌کنیم؟ آیا شعایر، فعل و انفعال و اماکن مقدس در ما اثر دارند؟ آیا در ‏مسجدالاقصی و کلیسای قیامت آن معانی را که بالقوه برای امت‌مان روشن بود، یافته‌ایم.

تشتت‌مان را به همدلی بدل کنیم

اینها تجارب تلخ و دردآور ما در متن واقعیت تلخ و دردآور ماست. پس بار دگر با نگاهی واقع‌بینانه، ‏همه‌جانبه و با شجاعت و بینش آموزه‌های دین‌مان را ارزیابی کنیم، شاید راهی نو بپیماییم و در آنها ‏زندگی بدمیم و از هستی خود به دین و آموزه‏‌های والایش ببخشیم تا جایگاه رفیع و فراگیر خود را باز ‏یابد. بگذاریم دین ابعاد وجودی ما را فرا‌تر ببرد و کثرت‌مان را وحدت بخشد و تشتت‌مان را به همدلی ‏بدل کند‎.

اندیشه‌دینی در همه ابعاد زندگی

هرگاه اندیشه دینی و آموزه‌هایش در همه ابعاد زندگی‌مان در خانه، در بازار، در دفتر کار و در ‏عرصه‌های حیات ما حضور داشته باشد، هرگاه حصار‌ها را از احساس دینی در بند در عبادتگا‏ه‌ها، ‏برداریم و بگذاریم این احساس به کلیت حیاتمان راه یابد، به زندگی‌مان پا نهد، تا اختیار ما به دست او ‏باشد و اثر گذارد و هدایت کند، هر‌گاه به او فرصت دهیم و نخواهیم که با منزوی کردن او از نقشش ‏بکاهیم و او را از میان ببریم، تنها در این صورت است که آثار این گنج گرانمایه را در زندگی و در ‏ساختن تمدن خود می‌بینیم‎.

عقل و دل را در کنار جسم فعال کنیم

روزه ماه رمضان و دیگر عبادات و شعایر دینی تنها فعالیتی جسمانی نیستند، بلکه حرکاتی سرچشمه ‏گرفته از عقل و دل‌اند که به قالب حس در می‌آیند و با آن در می‌‏آمیزند، از همین رو هر‌گاه به دور از ‏دخالت عقل و دل انجام گیرند، اعمالی خشک، کم رنگ و تقلیدگونه‌اند که ما را به خود مشغول می‌کنند، ‏ولی تأثیری نمی‌گذارند‎.‎‏ بر ماست تا در این تجربه تازه و این ماه مبارک و در روزه‏‌اش، عقل و دل را در ‏کنار جسم فعال کنیم. باید تفکر و تأمل کنیم، باید عشق بورزیم و حساس باشیم. باید این عشق و آن تأمل ‏را در متن روزه خود جاری کنیم‎.

ماه وحدت کلمه و وحدت دل‏‌ها

پیامبر(ص) فرمودند: «تفکر ساعه خیر من عباده سبعین سنه» (یک ساعت تفکر، بر‌تر از هفتاد سال عبادت ‏است.) امام صادق(ع) نیز فرموده‏‌اند: «هل الدین الا الحب؟» (آیا دین جز محبت است؟) این چنین روزه ‏زنده‌ای، سپر آتش است و یکی از ارکان اسلام، مهمانی خداوند است و تکریم انسان. قدر انسان است و ‏قدر او. فقط در این صورت است که رمضان شرایط و فضایی را فراهم می‌کند که در آن انسان گرامی ‏ساخته می‌شود، انسانی که فاتح مکه است و پیروز بدر و سازنده تاریخ. این چنین رمضانی ماه الفت و ‏همدردی با دیگران و فصل فراموشی کینه‏‌ها و اتحاد صفوف است. ماه وحدت کلمه و وحدت دل‏‌ها و ماه ‏رستاخیز دوباره امت است‎.‎

منبع: روزنامه شهروند


مرتبط ها
ارسال نظر
chapta
حداکثر تعداد کاراکتر نظر 200 ميياشد .
نظراتی که حاوی توهین یا افترا به اشخاص ،قومیت ها ،عقاید دیگران باشد و یا با قوانین کشور وآموزه های دینی مغایرت داشته باشد منتشر نخواهد شد - لطفاً نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.