کد خبر: 53158
ف
 کارتن های خاطر انگیز دردسرساز
پرخاشگری کودکان در اثر تماشای بیش از حد کارتن

به گزارش بهداشت نیوز:  برنامه های کودک امروزه بسیار پر طرفدار هستند، از باب اسفنجی گرفته تا لاک پشت های نینجا و تام و جری و پلنگ صورتی. علاوه بر این کارتن ها که ممکن است برای خود والدین نیز خاطره انگیز باشد، کارتن هایی برای کودکان تهیه می شود که قهرمانان آن شکل های عجیب و غریب دارند؛ شکل هایی که در دنیای واقعی برای کودکان ملموس نیست.
کارتن های خاطر انگیز دردسرساز

اگر به دوران کودکی خود فکر کنید شاید یادتان بیاید موجوداتی را در ذهن خود تصور می کردید که در خیلی از موارد برای شما ایجاد ترس و وحشت می کرد. موجوداتی خیالی مثل لولو، هیولا، غول و... این گونه شخصیت پردازی ها و تصورات در سنین خردسالی وجود دارند و بعضی از عوامل هم، به بیشتر شدن آن ها دامن می زنند. یکی از مهم ترین این عوامل کارتون ها و برنامه هایی است که بعضاً کودکان ساعت ها با آن سرگرم هستند.

هرچه تعداد ساعت های تماشای تلویزیون در کودکان بیشتر می شود، میزان بروز ناراحتی های روانی از جمله پرخاشگری و عصبانیت، ترس و استرس و بدخوابی در کودکان افزایش می یابد.
از سنین یکی دوسالگی اغلب برای آرام کردن کودکان ، زمان غذا دادن به آنها، سرگرم کردن و... آنها را در مقابل تلویزیون می گذاریم. بسیار خوشحال می شویم که با فلان برنامه کارتن یا برنامه  و موسیقی کودک او آرام می شود. گاهی مادران برنامه ای را که بیشتر فرزندشان را به سکوت وا می دارد، ضبط می کنند و در مواقعی که کار حساس و مهمی دارند برای آرام کردن او از آن استفاده می کنند. در واقع از همان سن کم، کودک خود را به تماشای برنامه های مختنلف تلویزیون عادت می دهند. در واقع والدین از تلویزیون به عنوان پرستار کودک به ویژه برای کودکان زیر 3 سال کمک میگیرند، بهتر است برای سرگرم کردن کودک با او حرف زد یا بازی کرد تا به این روش توانایی های کودک شکل گرفته و شکوفا شود. در این میان، تلویزیون هیچ گونه نقشی نداشته و برخلاف تصور والدین به کودکان در آموختن زبان کمکی نمی کند. آنچه به ویژه کودکان زیر 2 سال از تلویزیون می فهمند تنها یک سری تصویر و صدای گنگ است که توجه آنها را به خود جلب میکند؛ اما به یادگیری مسایل در آنها کمکی نخواهد کرد.

سرگرم کننده یا مخرب
بر خلاف کارتون های قدیمی که بیشتر شخصیت های آن موجوداتی بی آزار و صمیمی بودند و گاهی شیطنت های ساده را به نمایش می گذاشتند ، کارتون های و انیمیشن های متنوع امروز پر است از شخصیت های عجیب و غریب و ماورایی که هیچ کدام را نمی توانیم با عالم واقعیت مطابقت داد. موجوداتی با یک چشم بزرگ، هیبت های بزرگ و پر مو، ناخن هایی دراز و سیاه و چهره های کریه و نفرت انگیز به وفور در آثار نوین انیمیشن های امروز دیده می شود که مخاطبان کودک بسیاری برای خود دارد و به دنبال آن برچسب های متفاوت، و انواع لوازم التحریر و وسایلی که با شکل هایی از این موجودات عجیب تزیین شده اند.
نکته قابل توجهی که وجود دارد تاثیری است که این کارتون ها بر شخصیت کودک می گذارند و ترسی که قاطعانه می توان گفت در نهاد کودک جای می گیرد و به صورت برخی رفتارها و ناهنجاری ها بروز می کند.
در تحقیقی که بر روی بیش از 2000 نفر از کودکان دوم تا هشتم انجام شد پژوهشگران به این نتیجه  رسیدند که هرچه تعداد ساعت های تماشای تلویزیون در کودکان بیشتر می شود، میزان بروز ناراحتی های روانی از جمله پرخاشگری و عصبانیت، ترس و استرس و بدخوابی در کودکان افزایش می یابد.
تحقیقاتی شبیه به این نشان می دهد که ترس های مشابه بیشتر افراد از بعضی حیوانات مثل سگ، گربه و حشرات ناشی از تماشای فیلم های کارتونی ترسناک در سنین بسیار پایین کودکی است. فیلم های کارتونی مثل آلیس در سرزمین عجایب، دیو و دلبر و جادوگری ها در فیلم زیبای خفته، از این جمله فیلم ها هستند. اثر این فیلم ها فقط در ذهن و فکر خلاصه نمی شود بلکه عواقبی مثل اختلال خواب و در نتیجه ترس و واهمه های متعدد و بیمای های جسمانی و عدم پیشرفت تحصیلی از آن جمله اند.
ترس در سنین مختلف
عوامل ترس آور در سنین مختلف فرق می کنند. مثلا در سنین پیش از دبستان کودکان از فیلم ها و شخصیت های کارتونی که به ظاهر ترسناک هستند ولی در دنیای واقعی وجود ندارند و طبیعتا خطری تهدید شان نمی کند بسیار می ‎ترسند اما هر چه کودک بزرگ تر می شود و در سال های بعد از مدرسه در سنین 6 تا 11 سالگی بیشتر از شخصیت هایی می ترسد که در واقعیت وجود دارند و خطرناکند. حتی اگر به ظاهر بسیار جذاب باشند. کودکان در سنین راهنمایی بیشتر بر اثر دیدن صحنه های جرم و جنایت و خونریزی دچار ترس و واهمه می شوند.
همه کودکان در زندگی خود با حوادث و اتفاقات ترسناک مواجه می شوند، از صحنه های خشن فیلم ها گرفته تا موجودات غیرواقعی که والدین برای ترساندن کودکانشان از آنها نام می برند. بسیاری از پدران و مادران تمام تلاششان را می کنند تا کودک شان را از شرایط هراس آور، دور نگه دارند ولی محافظت از کودکان در برابر این احساسات به صورت ۱۰۰ درصد امکان پذیر نیست، به خصوص تصاویری که از رسانه ها پخش می شود و کودک هر روز با آنها در تماس است. والدین باید توجه کنند، ترس های کودکان با هم متفاوت است. یک کودک ۲ ساله ممکن است از صدای مهیب رعد و برق، کامیون و قطار فیلم ها دچار هراس شود ولی یک کودک ۴ ساله از هیولای کارتونی که زیر تخت و یا داخل کمد لباسش پنهان شده می هراسد. بنابراین به عنوان نخستین قدم باید عوامل مختلف هراس و ترس کودکان شناسایی شوند.
والدین باید بپذیرند، ترس بخشی از زندگی کودک است و می توان با صبر و ملایمت به کودک کمک کرد تا از این تنش ها و اضطراب ها گذر کند. شاید در ذهن شما، شخصیت های کارتون ها و فیلم ها، دروغین و غیرواقعی باشند ولی در ذهن کودک کاملا زنده و واقعی هستند و درصورتی که هراسی از آنها دارا باشند نیز این ترس کاملاً واقعی و ملموس است. اگر والدین با کودک خود همدلی کنند و در شرایطی که ترس بر او غلبه کرده است، درک نارش باشند، کودک می فهمد که هر قدر هم ناراحت و آشفته باشد، دو پشتیبان قدرتمند در کنار او هستند که علاوه بر حمایت، او را درک می کنند.

برای عبور از ترس
● کودک را به خاطر ترس هایش مسخره نکنید.
● بگذارید در مورد ترس هایش حرف بزند.
● حرف های او را با صمیمیت تصدیق کنید و به او بگویید که می دانید چقدر از بابت بعضی چیزها می ترسد.
● او را با واقعیت رو به رو کنید و کمکش کنید احساساتش را کنترل کند.
● ترس کودک را بشناسید و او را از عواملی که در او این ترس ها را ایجاد می کند دور کنید.
● برایش قصه و شعرهایی با مضمون شجاعت، صداقت و مهربانی تعریف کنید تا احساس امنیت خاطر و آرامش داشته باشد

منبع: خبرنگاران جوان


مرتبط ها
ارسال نظر
chapta
حداکثر تعداد کاراکتر نظر 200 ميياشد .
نظراتی که حاوی توهین یا افترا به اشخاص ،قومیت ها ،عقاید دیگران باشد و یا با قوانین کشور وآموزه های دینی مغایرت داشته باشد منتشر نخواهد شد - لطفاً نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.